Συναντήσεις Ορθοδόξου Πίστεως και ζωής - Karlsruhe

Σε συνέχεια της 5ης συνάντησης σε θέματα Ορθοδόξου Πίστεως με θέμα το Σύμβολο της Πίστεως, όπου εξετάστηκαν τα 7 πρώτα άρθρα, παρουσιάζουμε σήμερα τα υπόλοιπα όπως συζητήθηκαν στην 6η συνάντηση το καλοκαίρι.

Το Σύμβολο της Πίστεως (2ο μέρος)
(το 1ο μέρος βρίσκεται εδώ)

Όγδοο άρθρο

«(πιστεύω) Και εις το Πνεύμα το Άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών.»

(Πιστεύω) Και στο Πνεύμα το Άγιο, το Κύριο, το ζωοποιό, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, που προσκυνείται και δοξάζεται μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό, το οποίο μίλησε μέσω των προφητών.

Τόσο ο Άρειος, όσο και ο Μακεδόνιος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως θεωρούσαν το Άγιο Πνεύμα σαν κτίσμα του Θεού και απέριπταν την Θεότητά του. Για να αντικρούσει η Εκκλησία την κακοδοξία αυτή συνεκάλεσε την β΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 381, που συνέταξε το άρθρο αυτό και τα υπόλοιπα τέσσερα.

Το Πνεύμα το Άγιο είναι πλήρης και τέλειος Θεός, ομοούσιος με τον Πατέρα και τον Υιό. Στις Πράξεις των Αποστόλων διαβάζουμε: «3 εἶπε δὲ Πέτρος· Ἁνανία, διατί ἐπλήρωσεν ὁ σατανᾶς τὴν καρδίαν σου ψεύσασθαί σε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ νοσφίσασθαι ἀπὸ τῆς τιμῆς τοῦ χωρίου; 4 οὐχὶ μένον σοι ἔμενε καὶ πραθὲν ἐν τῇ σῇ ἐξουσίᾳ ὑπῆρχε; τί ὅτι ἔθου ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ πρᾶγμα τοῦτο; οὐκ ἐψεύσω ἀνθρώποις, ἀλλὰ τῷ Θεῷ.» δηλαδή με το ψέυδος του ο Ανανίας δεν εξαπάτησε τους ανθρώπους, αλλά το Άγιο Πνεύμα, τον ίδιον τον Θεό.

Αλλά και ο Κύριος μας είπε στους μαθητές του «19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος,».

Η Αγιότητα του Πνεύματος συγκροτεί την Αγιότητα της Εκκλησίας μας, συγκρατεί το Σώμα του Χριστού, αγιάζει τους πιστούς. Όπως ο Λόγος και ο Πατέρας είναι και αυτό Κύριο και ζωοποιό. Είναι πηγή χαρισμάτων με τα οποία συνέχει και ζωοποιεί την Εκκλησία. Στους Αναβαθμούς της οκτωήχου στον όρθρο της Κυριακής τονίζονται αυτές οι Αλήθειες με ωραιότατους ποιητικούς τόνους.

Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα, ενώ ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα, όπως είδαμε. Κατά την Ορθόδοξη Πίστη το Πνεύμα το Άγιο εκπορεύεται από τον Πατέρα χορηγείται όμως στην φύση δια του Υιού: «Όταν έλθει ο Παράκλητος, όν εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας, ό εκ του Πατρός εκπορεύεται» (᾿Ιω. 15,26. )

Το Άγιο Πνεύμα είναι ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό και ισότιμο και το συμπροσκυνούμε και το συνδοξάζουμε με Αυτούς.

Το Άγιο Πνεύμα μιλάει μέσω των προφητών στην Παλαιά Διαυήκη, που τους φώτιζε στο έργο τους για την πνευματική προετοιμασία του λαού, και στην Καινή μέσω των Αποστόλων και των διαδόχων αυτών. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος σαν πύρινες γλώσσες την ημέρα της Πεντηκοστής (πού ήταν ταυτόχρονα και η ημέρα της ιδρύσεως της Εκκλησίας μας) φώτησε τους Αποσόλους και ζέστανε την καρδιά τους για το δύσκολο αποστολικό έργο, που ξεκίνησαν αμέσως, δίνοντάς τους την «γλωσσολαλία». Και ενώ η γλωσσολαλία της Βαβέλ είχε σαν αποτέλεσμα την διασπορά και τον διαχωρισμό (γέν. 11,1-9), η γλωσσολαλίατης Πεντηκοστής είχε σαν αποτέλεσμα την συνένωση και το δέσιμο των λαών σε μια πανανθρώπινη οικογένεια, την Εκκλησία του Χριστού. Στο Κοντάκιο της Πεντηκοστης διαβάζουμε: «῞Οτε καταβάς τάς γλῶσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ ῞Υψιστος· ὅτε δέ τοῦ πυρός τάς γλῶσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε· καί συμφώνως δοξάζομεν τό πανάγιον Πνεῦμα»

Ένατο άρθρο

(πιστεύω) «Εις μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν»

(Πιστεύω και) Σε μία, άγια, καθολική και αποστολική Εκκλησία.

Πιστεύω επίσης σε μία αγία Εκκλησία γιατί ένας είναι ο ιδρυτής της ο Κύριος μας, είναι για όλους τους ανθρώπους και έχει από τους αποστόλους συνέχεια του κλήρου.

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στο δόγμα της Εκκλησίας και τονίζει τις τέσσερες βασικές ιδιότητές της, την ενότητα, αγιότητα, καθολικότητα και αποστολικότητα.

Το έργο του Κυρίου δεν σταμάτησε με την ανάληψή του. Ιδρύοντας την Εκκλησία Του και με μέριμνα του Αγίου Πνεύματος συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Τι όμως σημαίνει η λέξη «Εκκλησία»; Προέρχεται από το ρήμα εκκαλώ δηλαδή συναθροίζω, καλώ σε συνάθροιση, και εδώ ο Χριστός μας καλεί να συγκεντρωθούμε και να ενωθούμε μαζί Του πνευματικά. Σαν πνευματική οικοδομή έχει τον Χριστό σαν ακρογωνιαίο λίθο, τους Αποστόλους σαν θεμέλια και τους πιστούς σαν λίθους, όπως διαβάζουμε στην πρώτη επιστολή Πέτρου: «5 καὶ αὐτοὶ ὡς λίθοι ζῶντες οἰκοδομεῖσθε, οἶκος πνευματικὸς, ἱεράτευμα ἅγιον, ἀνενέγκαι πνευματικὰς θυσίας εὐπροσδέκτους τῷ Θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 6 διότι περιέχει ἐν τῇ γραφῇ· ἰδοὺ τίθημι ἐν Σιὼν λίθον ἀκρογωνιαῖον, ἐκλεκτὸν, ἔντιμον, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ' αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ» , και στην προς Εφεσίους επιστολή του Παύλου: «20 ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,».

Είναι ένα πνευματικό αμπέλι, που γεωργός του είναι ο Θεός και το καλιεργεί. Κλίματα είναι οι πιστοί, που όταν είναι μυστικά ενσωματωμένοι με αυτόν τρέφονται από τους γλυκούς καρπούς. Όταν όμως αποκοπούν και απομακρυνθούν από το αμπέλι μαραίνονται και νεκρώνονται πνευματικά. Ο Κύριος είναι η κεφαλή της Εκκλησίας και ψυχή της το Πνεύμα το Άγιο. Με το θάνατο τα μέλη της Εκκλησίας δεν αφανίζονται ούτε χάνονται αλλά μεταφέρονται στην Εκκλησία στον ουρανό «23 πανηγύρει καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, καὶ κριτῇ Θεῷ πάντων, καὶ πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων» (Εβραίους 12,23). Αν σκευτούμε τους Αγγέλους, την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους, θα καταλάβουμε τι εννοούμε με αυτό. Τόσο οι Άγγελοι όσο και οι Άγιοι χαίρονται για την σωτηρία και την πνευματική άνοδο των μελλών της Εκκλησίας στην γη. Αλλά και εμείς εδώ δείχνουμε με πολλές εκδηλώσεις την τιμή και την αγάπη μας προς αυτούς τους πνευματικούς αδελφούς μας.

Την Εκκλησία πρέπει κάθε πιστός να την αγαπάει περισσότερο και από το σπίτι του, να είναι δεμένος πάντα μαζί της και όχι μόνο σε κρίσιμες στιγμές. Η Εκκλησία γεννά και τρέφει τον Κύριο μας, γιατί γεννά και αναγεννά το σώμα Του, τους πιστόυς δηλαδή που είναι μέλη Του Χριστού και μέλη της Εκκλησίας.

Όπως ένας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, έτσι μία είναι και η Εκκλησία Του. Το ότι σήμερα έχουμε πολλές διαφορετικές ομολογιακά εκκλησίες, δεν είναι κάτι που το θέλει ο Θεός. Οι αιρέσεις όμως και τα σχίσματα επέφεραν την διάσπαση αυτή.

Είπαμε ότι κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός. Ο Χριστός όπως και ο Θεός και το Άγιο Πνεύμα είναι Άγιος. Επομένως και η Εκκλησία είναι Αγία: «καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς, 26 ἵνα αὐτὴν ἁγιάσῃ καθαρίσας τῷ λουτρῷ τοῦ ὕδατος ἐν ῥήματι, 27 ἵνα παραστήσῃ αὐτὴν ἑαυτῷ ἔνδοξον τὴν ἐκκλησίαν, μὴ ἔχουσαν σπίλον ἢ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων, ἀλλ' ἵνα ᾖ ἁγία καὶ ἄμωμος.» (Εφεσ. 5,26-27).

Είναι καθολική γιατί είναι ή θέλει να εξαπλωθεί σ΄όλον τον κόσμο. Να καλέσει όλους να ρθούν προς Αυτήν για να βρούν την σωτηρία τους, «19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος,» (Ματθ. 28,19). Καθολική ονομάζεται επίσης γιατί υπάρχει ομοιομορφία των κυριωτέρων στοιχείων της, δόγμα, ήθος, λατρεία κ.α. είναι παντού τα ίδια.

Είναι αποστολική, διότι ιδρύθηκε επάνω στο θεμέλιο των Αποστόλων «20 ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,» (Εφεσ. 2,20), φυλάσσει την διδασκαλία τους και ενώνεται μαζί τους με την αποστολική διαδοχή. Από την εποχή των Αποστόλων μέχρι σήμερα είναι γραμμένα στους καταλόγους της Εκκλησίας τα ονόματα όλων των επισκόπων, που συνεχίζουν το έργο των Αποστόλων και την αποστολική διδασκαλία.

Δέκατο άρθρο

«Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών»

Ομολογώ ένα βάπτισμα με το οποίο επιτυγχάνεται άφεση αμαρτιών.

Στο άρθρο αυτό γίνεται λόγος του μυστηρίου του βαπτίσματος αμέσως μετά την αναφορά στην Εκκλησία και αυτό γιατί με το Άγιο Βάπτισμα γίνεται η είσοδος του πιστού στην Εκκλησία. Το Άγιο Βάπτισμα, όπως και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ονομάζεται «Κυριακό» γιατί από τις μαρτυρίες της Γραφής, η σύστασή τους γίνεται από τον Κύριο.

Με το Βάπτισμα επέρχεται η Χάρις του Θεού που έρχεται με την επίδραση του Αγίου Πνεύματος. Με το βάπτισμα και την είσοδο μας στην Εκκλησία σαν μέλος του σώματος του Χριστού λυτρωνόμαστε από το προπατορικό αμάρτημα και μπορούμε να σωθούμε, αν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές, τόσο της Παλαιάς πολύ όμως περισσότερο της Καινής Διαθήκης και ακολουθώντας το παράδειγματης κεφαλής της Εκκλησίας μας, του σώματος που γίναμε μέλος, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ενδέκατο άρθρο

«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών»

Προσδοκώ την ανάσταση των νεκρών.

Ήδη στο έβδομο άρθρο είπαμε ότι ο Κύριος θα ξανάρθει με όλη του την δόξα για να κρίνει ζώντας και νεκρούς. Στο άρθρο αυτό εκφράζουμε την προσδοκία μας, ότι θα γίνει η ανάσταση των νεκρών έχοντας σαν επίκεντρο την Ανάσταση του Κυρίου. Ο Απ. Παύλος αναφέρεται σ΄αυτήν την μεγάλη Αλήθεια και μας λέει: ότι αν ο Κύριος δεν αναστήθηκε, παρέμεινε δηλαδή σαν ένας κοινός άνθρωπος αιχμάλωτος της φθοράς και του θανάτου. Τότε το κήρυγμα αυτού και των άλλων Αποστόλων χάνει τελείως το νόημά του, και οι κήρυκες του Ευαγγελίου είναι «ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων» , στηρίζοντας την πίστη σε ένα τεράστιο ψέμμα, όμως ο Χριστός αναστήθηκε από τον τάφο και έγινε αρχή της αναστάσεως των κεκοιμηθέντων «12 Εἰ δὲ Χριστὸς κηρύσσεται ὅτι ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, πῶς λέγουσί τινες ἐν ὑμῖν ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν;

13 εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται·

14 εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα καὶ τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν.

15 εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐμαρτυρήσαμεν κατὰ τοῦ Θεοῦ ὅτι ἤγειρε τὸν Χριστόν, ὃν οὐκ ἤγειρεν, εἴπερ ἄρα νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται·

16 εἰ γὰρ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται.

17 εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν· ἔτι ἐστὲ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν.

18 ἄρα καὶ οἱ κοιμηθέντες ἐν Χριστῷ ἀπώλοντο.

19 εἰ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἠλπικότες ἐσμὲν ἐν Χριστῷ μόνον, ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν.» (1^ης προς Κορ., 15, 12-20). Και όπως ο Κύριος πατήσας τον θάνατον αναστήθηκε τριήμερος, έτσι θα αναστήσει και τους νεκρούς «14 εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ.» (1^ης προς Θες. 4,14).

Όπως είπαμε και στο έβδομο άρθρο, ανάσταση σημαίνει, ότι τα νεκρά σώματα θα αναστηθούν και θα ενωθούν με την ψυχή, που σαν πνευματική ουσία δεν πεθαίνει και συνεχίζει την ζωή στην μέση κατάσταση. Έτσι θα αναζήσει όλος άνθρωπος. Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει ο ανθρώπινος νους το μεγάλο γεγονός της αναστάσεως αυτής. Όμως η Παντοδυναμία του Θεού θα το κάνει και αυτό, και όπως το Πνεύμα το Άγιον εφέρετο επί των υδάτων και έδινε την μορφή στα όντα, έτσι και τώρα (όταν συμβεί αυτό) θα επιφέρεται επί των νεκρών σωμάτων για να τα κάνει εν καιρώ να ξαναζήσουν, δίνοντας τους πάλι ανθρώπινη μορφή. Τα σώματα αυτά θα έχουν μεν την μορφή του τότε ανθρώπου, όμως θα είναι διαφορετικής φύσης ή καλλίτερα θα είναι πνευματοποιημένα και άφθαρτα. Η ανάσταση των νεκρών θα γίνει κατά την Δευτέρα Παρουσία. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να πεθαίνει, αλλά για να ζήσει παντοτεινά κοντά στον Δημιουργό του. Ο Θεός δεν θέλει τον θάνατο αλλά την ζωή. Η αμαρτία οδήγησε τον άνθρωπο στον θάνατο. Όπως με την Σταύρωσή Του και την Ανάστασή Του μας λύτρωσε ο Κύριος από την αμαρτία, έτσι κατά την Δευτέρα Παρουσία θα μας αναστήσει για να απολαύσουμε την αιώνια Βασιλεία Του, αν φυσικά είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι.

Δωδέκατο άρθρο

«Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος»

Και τη ζωή στον Μέλλοντα Αιώνα.

Στην τελευταία πρόταση του προηγουμένου άρθρου κάνουμε νύξη της αιωνίου ζωής, της μελλοντικής. Αυτό θα αρχίσει με την ανάσταση των νεκρών. Θα έρθει η ανέσπερη ημέρα της Θείας Βασιλείας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης γράφει: «Κοντά σ᾿ αὐτά πού ἐξετάσαμε εἶναι καί ὁ λόγος περί τῆς ‘‘᾿Ογδόης’’ (ἡμέρας), πού λέγεται ἔτσι γιατί διαδέχτηκε τόν αἰσθητό χρόνο, τόν ἀνακυκλούμενο σέ ἑβδομάδες. ῾Η ἐπιγραφή (τῶν Ψαλμῶν) περί τῆς ᾿Ογδόης μᾶς συμβουλεύει νά μήν ἔχουμε στραμμένο τό βλέμμα μας στόν παρόντα χρόνο, ἀλλά νά βλέπουμε τήν ᾿Ογδόην ἡμέρα (τόν αἰῶνα τοῦ Θεοῦ). Διότι ὅταν παύσει νά ὑπάρχει ὁ ροώδης αὐτός καί παροδικός χρόνος (τῆς γῆς), στόν ὁποῖον ἄλλα μέν γίνονται καί ἄλλα διαλύονται· καί περάσει ἡ ἀνάγκη τῆς γενέσεως (τῶν ὄντων), δέν θά ὑπάρχει δέ ἐφεξῆς αὐτό πού νά διαλύεται, καί συνάμα ἡ ἐλπιζομένη ἀνάσταση θά μεταστοιχειώσει σέ ἄλλη κατάσταση τή ζωή· σταματήσει δέ ἐπί πλέον ἡ παροδική φύση τοῦ χρόνου καί ἐκλείψει ἡ διαδικασία τῆς γενέσεως καί τῆς φθορᾶς, τότε ὁπωσδήποτε θά παύσει καί ἡ ἑβδομάδα πού τώρα μετρᾶ τό χρόνο, και θά τή διαδεχτεῖ ἡ ᾿Ογδόη ἐκείνη, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἐφεξῆς αἰών, ὁ ὁποῖος θά εἶναι ὅλος μία συνεχής ἡμέρα, ὅπως λέγει κάποιος Προφήτης, «Μεγάλην ἡμέραν» ὀνομάζων τή ζωή στήν ὁποίαν ἐλπίζουμε. ᾿Επειδή τήν ἡμέραν ἐκείνην δέν θά τή φωτίζει ὁ αἰσθητός ἥλιος, ἀλλά τό ἀληθινό φῶς, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται ‘‘᾿Ανατολή’’ ἀπό τήν προφητεία, ἐπειδή ποτέ πιά δέν θά ἐπικαλυφθεῖ ἀπό τή δύση» (Β´, Ε´. Ρὒ 44,504 ἲ – )

Πως θα είναι η ζωή στην βασιλεία του Θεού δεν το γνωρίζουμε, Ούτε και ο Απόστολος Παύλος που αξιώθηκε να ανέβει μέχρι τον τρίτο ουρανό και να ζήσει για λίγο τον Παράδεισο δεν μπόρεσε να μας τον περιγράψει: «4 ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (2^η προς Κορ. 12,4).

Στην μέλλουσα ζωή ο άνθρωπος θα ζήσει και με την ψυχή αλλά και με το ανακαινισμένο σώμα του. Κατά την Ορθοδοξία η θέωση του ανθρώπου δεν αφορά μόνο την ψυχή του αλλά και αυτό το σώμα: «43 Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.» (Ματθ.. 13,43). Το σώμα δεν είναι μόνο ναός της ψυχής, αλλά και ναός του Αγίου Πνεύματος του Θεού. Εκείνον που φθείρει και καταστρέφει τον ναό, ο ίδιος ο Θεός θα τον φθείρει: «17 εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.» (1^η προς Κορ. 3,17). Ο χρόνος, που τρέχει ασταμάτητα επάνω στην γη, δεν θα έχει καμμία θέση στο κράτος της αιωνιότητας Του Θεού.

Η ζωή του μέλλοντος αιώνος με την οποία τελειώνει το Σύμβολο της Πίστεώς μας, είναι η αληθινή ζωή, όπως μας περιγράφει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη «Οὐ γάρ ἔχομεν ᾧδε μένουσαν πόλιν ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». ῾Η γήινη πόλη μας δέν εἶναι διαρκής καί μόνιμη. Εἶναι προσωρινή καί σύντομη. Διαρκεῖ λίγες μόνο στιγμές, διαρρέει καί χάνεται. ῾Η οὐράνια ὅμως πόλη τήν ὁποίαν ἐπιζητοῦμεν, μένει εἰς τόν αἰῶνα, ἀσάλευτη καί ἀδιάπτωτη.

Το ίδιο διαβάζουμε και στην προς Εβραίους επιστολή Παύλου:13 «14 οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.»

Και όπως ο Αβραάμ έφυγε να βρεί τον τόπο της επαγγελίας, που του υποσχέθηκε ο Θεός, χωρίς να σκεφτεί ούτε ταλαιπωρίες ούτε κακουχίες, αλλά ζώντας το όνειρο της πόλεως που του υποσχέθηκε ο Θεός προχώρησε «8 Πίστει καλούμενος Ἀβραὰμ ὑπήκουσεν ἐξελθεῖν εἰς τὸν τόπον ὃν ἔμελλε λαμβάνειν εἰς κληρονομίαν, καὶ ἐξῆλθε μὴ ἐπιστάμενος ποῦ ἔρχεται. 9 Πίστει παρῴκησεν εἰς γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ἀλλοτρίαν, ἐν σκηναῖς κατοικήσας μετὰ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς· 10 ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός.» (προς Εβρ. 11,8-10), ας προχωρήσουμε και εμείς καθαρίζοντας την πνευματική μας ζωή, μη δίνοντας μεγάλη σημασία και αξία στα αγαθά του εδώ κόσμου, και έχοντας εμπιστοσύνη σε αυτόν που μας δημιούργησε και έστειλε τον Υιό Του στην γη για να μας σώσει: «20 Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.» (Λουκ. 6,20)

επιμέλεια: Πασχάλης Τσακίρης

Ι.Ν.Αγ. Φωτεινής εν Karlsruhe - πρόγραμμα Νοεμβρίου

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 16:00 - 18:00
Απογευματινές συναντήσεις σε θέματα ορθοδόξου πίστεως και ζωής.

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία και μικρός Αγιασμός.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! την Κυριακή 9 Νοεμβρίου
Δεν θα γίνει θεία λειτουργία παρά μόνο στο Freiburg.

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία.

Κυριακή 30 Νοεμβρίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία.

Ι.Ν.Αγ. Αντωνίου Bruchsal - Πρόγραμμα Νοεμβρίου

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 8:00 - 9:30 π.μ.
Θεία λειτουργία.

Ι.Ν.Αγ.Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος Buhlertal - Πρόγραμμα Νοεμβρίου

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Κυριακή 16 Νοεμβρίουυ 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Κυριακή 30 Νοεμβρίουυ 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Ι.Ν.Αγ. Αντωνίου Bruchsal - Πρόγραμμα Οκτωβρίου

Μετά από 5 μήνες διακοπής, λόγω εργασιών συντήρησης του Ναού, οι Ιερές ακολουθίες θα αρχίσουν και πάλι σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

Κυριακή 12 Οκτωβρίου 8:00 - 9:30 π.μ.
Θεία λειτουργία.


Σάββατο 25 Οκτωβρίου 16:00 - 17:00
Εσπέρινος παραμονής Αγ.Δημητρίου.

Πρόγραμμα ιερών ακολουθιών Σεπτεμβρίου

Ι.Ν.Αγ. Φωτεινής εν Karlsruhe

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 11:30 - 13:30 π.μ.
Θεία Λειτουργία και τελετή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 11:30 - 13:30 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 11:30 - 13:30 π.μ.
Θεία Λειτουργία.






Ι.Ν.Αγ. Ειρήνης εν Buhlertal

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 19:00 - 20:00
Εσπερινός και τελετή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.





Ι.Ν.Αγ. Ιωάννου του θεολόγου εν Freiburg

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία και τελετή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Το πρόγραμμα των ακολουθιών για τον Ιερό Ναό Αγ.Αντωνίου εν Bruchsal θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Buhlertal, οροφή

Τοποθέτηση του Παντοκράτορα και των τεσσάρων Ευαγγελιστών.

Συναντήσεις Ορθοδόξου Πίστεως και ζωής - Karlsruhe

Το Σάββατο 14 Ιουνίου και ώρα 16:00 - 18:00 στην αίθουσα στο υπόγειο του ναού έλαβε χώρα η 5η συνάντηση (για το 2008) πάνω σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ζωής με θέμα:

"Το Σύμβολο της Πίστεως".

Στην συνάντησή μας αυτή συζητήσαμε πάνω στα πρώτα 7 άρθρα του Συμβόλου ενώ τα υπόλοιπα θα συζητηθούν στην επόμενη συνάντηση το Σάββατο 5 Ιουλίου 16:00 - 18:00.

Το Σύμβολο της Πίστεως (μέρος πρώτο)

Το Σύμβολο της Πίστεως το γνωστό μας „Πιστεύω“ είναι το δογματικό σύμβολο της Αλήθειας για την Ορθόδοξη Εκκλησία, την απόδοση της σωστής σχέσης μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Εκκλησίας, που περιέχει περιληπτικά την ορθόδοξη πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό, την Ενανθρώπιση του Θεού Λόγου και την Θεία Οικονομία. Ήδη από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, όταν βαπτίζονταν οι κατηχούμενοι, έλεγαν με λίγα δικά τους λόγια σε τι πιστεύουν και γιατί βαπτίζονται. Έτσι η αρχή του Συμβόλου της Πίστεως έγινε στους Αποστολικούς χρόνους. Αιτία όμως της συντάξεως του ήταν οι αιρετκοί. Έτσι στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ. επί Μεγ. Κωνσταντίνου οι Άγιοι Πατέρες σύνταξαν τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου για να αντικρούσουν τις θεωρίες του Αρείου και των οπαδών του, που αρνιόταν την θεότητα του Κυρίου. Τα υπόλοιπα πέντε άρθρα έγιναν κατά την δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο, στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. επί Μεγ. Θεοδοσίου. Αφορμή είχε δώσει ένας άλλος αιρετικός, ο Μακεδόνιος, που αρνιόταν την θεότητα του Αγίου Πνεύματος.

Το Σύμβολο της Πίστεως έχει από τότε 12 άρθρα (7+5). Στα πρώτα 9 άρθρα κύριο ρήμα είναι το „πιστεύω“ στο 10 το ρήμα „ομολογώ“ στα άρθρα 11 και 12 το ρήμα „προσδοκώ“.

Το πρώτο άρθρο αναφέρεται στον Πατέρα, τα άρθρα 2 μέχρι 7 στον Υιό, το 8ο στο Άγιο Πνεύμα, το 9ο στην Εκκληασία, το 10ο στο Βάπτισμα, το 11ο στην Ανάσταση νεκρών και το 12ο στην Δευτέρα Παρουσία.

Πρώτο άρθρο

«Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.»

Πιστεύω σε ένα Θεό που είναι Πατέρας και Παντοκράτορας, που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, όλα όσα βλέπουμε κι όσα είναι αόρατα σε μας.

Γιατί χρεισιμοποιούμε την λέξη „πιστεύω“;

Το Σύμβολο περιέχει Αλήθειες που δεν είναι εμπειρικές, που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί ούτε με το μυαλό του, αλλά ούτε με την έρευνά να βρει και να καταλάβει. Δεν είναι αλήθειες επιστημονικές, αλλά αλήθειες μυστηριακές και υπεραισθητές. Προέρχονται από τον Θεό και αποτελούν φανέρωση, αποκάλυψη του Θεού. Τις αλήθειες αυτές τις αποδέχεται φυσικά μόνον εκείνος, που πιστεύει, και μάλιστα στο μέτρο που φωτίζεται από την Χάρη του Θεού.

Ο πιστός πιστεύει στον Θεό, δεν τον γνωρίζει. Πιστεύει στις θείες αλήθειες, δεν τις κατανοεί. Ο απόστολος Παυλος στην επιστολή του προς Εβραίους (11,3) λέει: „Πίστει νοούμεν κατηρτίσθαι τούς αιώνας ρήματι Θεού, εις το μη εκ φαινομένων τα βλεπόμενα γεγονέναι.“ και στην προς Ρωμαίους (10,8) γράφει: „ ... εγγύς σου το ρήμα...“
δηλαδή: „από αυτήν την πίστη πληροφορούμεθα και ενοούμε καλά, ότι ο ορατός κόσμος, που έλαβε ύπαρξη κατά την διάρκεια των χρόνων, έγινε με τον παντοδύναμο Λόγο Του Θεού“

„ Κοντά σου είναι ο Λόγος εις το στόμα και την καρδίαν.. ( Το Ευαγγέλιον της Πίστεως).“

Πιστεύουμε σε ένα Θεό, γιατί η Χριστιανική θρησκεία είναι η μονοθεϊστική και αυτό μας το δήλωσε ο ίδιος ο Θεός στο όρος Σινά στην πρώτη εντολή „εγώ ειμί Κύριος ο Θεός...“ (έξοδος 20,2-3).

Είναι πανταχού η παρουσία του, όπως μας λέει και ο 138ος (8-10) ψαλμός, και η προσευχή „Βασιλεύ Ουράνιε“.

Ο Θεός είναι αιώνιος και αναλλοίωτος, δεν έχει χρονικά όρια. Δεν έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε (1,4): „ ... ο Ων και ο Ήν και ο ερχόμενος...“.

Είναι παντοδύναμος. Στην αγία Γραφη έχουμε αρκετές μαρτυρίες:

Λουκά 1,37: „ ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα“ Διότι δεν είναι αδύνατο εις τον Θεόν κάθε θαυμαστόν και υπερφυσικόν“.

Γεν. 17,14: „μη αδυνατεί παρά Θεώ ρήμα;“

ψαλμ. 134,6: „πάντα όσα ηθέλησεν ο Κύριος, εποίησεν εν τω ουρανώ και εν τη γη“

Δευτ. 10,17: „ ... ο Θεός ο μέγας και ισχυρός και ο φοβερός...“

προς Εφεσ. 3,20: „ τω δε δυναμένω υπέρ πάντα ποιήσαι υπερεκπερισμού ων αιτούμεθα ή νοούμεν“.

Εις δε τον Θεόν, που είναι παντοδύναμος μπορεί με το παραπάνω να κάνει, αυτά που εμείς ζητάμε, ή βάζουμε με το νού μας...

Ο Θεός είναι Πατέρας Παντοκράτορας. Είναι προσωπικός μας Θεός, Πλάστης και Πατέρας. Ο Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή 4,19 γράφει: „ Ημείς αγαπώμεν αυτόν, ότι πρώτος ηγάπησεν ημάς“

Προσευχόμαστε σε έναν Θεό, που μας ακούει, μας αγαπά, είναι έτοιμος να ικανοποιήσει τις καλές επιθυμίες μας και να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας.

Ποιητήν ουρανού και γης: Η Δημιουργία του κόσμου δεν ήταν μετάπλαση της ύλης από την μία μορφή στην άλλη, αλλά είναι πλάση, δηλ. έγινε από το τίποτε (από των μη υπαρχόντων)

Β. Μακκ. 7,28: „ Αξιώ σε, τέκνον, αναβλέψαντα εις τον ουρανόν και την γην, και τα εν αυτοίς πάντα ιδόντα, γνώναι, ότι εξ ουκ όντων εποίησεν αυτά ο Θεός“

Ορατά και αόρατα

Αόρατος είναι ο πνευματικός κόσμος, που αποτελούν τα ασώματα τάγματα των αγγέλων που δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο. Ορατός είναι ο υλικός κόσμος. Όλα τα αντικείμενα, τα σώματα, ο ζωϊκός και ο φυτικός κόσμος, η γη, τα άστρα και εν γένει όλα που έχουν μία αρχή και ένα τέλος, δηλαδή τα φυσικά κτίσματα του Θεού. Στα ορατά ανήκει εν μέρει και ο άνθρωπος. Εν μέρει γιατί έχει υλικό μεν σώμα αλλά άϋλη ψυχή.

Άρθρο δεύτερο:

„(Πιστεύω) Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν τον Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο.“

(Πιστεύω) Και σε ένα Κύριο τον Ιησού Χριστό, τον μονάκριβο Υιό του Θεού, που γεννήθηκε από τον Πατέρα πριν από όλους τους αιώνες. Είναι φως που προήλθε από φως, είναι Θεός αληθινός από Θεό Αληθινό, που γεννήθηκε και δεν δημιουργήθηκε, είναι από την ίδια ουσία με τον Πατέρα, και μέσω αυτού έγιναν τα πάντα.

Πιστεύω κατά τον ίδιο τρόπο, με την ίδια δύναμη, με τους ίδιους όρους όπως στον Πατέρα έτσι και στον ένα Ιησού Χριστό.

Α΄ Κορινθίους 8,6: „... και εις Κύριος Ιησούς Χριστός...“

α΄ Τιμόθεον 2,5: „ εις γαρ Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς“

Μία και ολοκληρωτική αλλά και μοναδική είναι η σωτήρια θυσία Του.

Όπως ο Πατέρας είναι Κύριος και Παντοκράτωρ, έτσι και ο Υιός είναι Κύριος και Παντοκράτωρ. Είναι Κύριος του Ουρανού και της γης „πάντα δι΄αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο εγέγονεν“ Ιωαν. 1,3

Είναι Κύριος των πνευμάτων αλλά και των ανθρώπων. Είναι Κύριος της ζωής αλλά και του θανάτου.

Το Όνομα του είναι Ιησούς δηλαδή σωτήρας, γιατί είναι Λυτρωτής και Σωτήρας της ανθρωπότητας. Χριστός ονομάζεται, γιατί είχε χρισθεί. Οι αρχιερείς χρίονταν με λάδι για να μπουν επίσημα στην διακονία του Θεού. Τέτοια χρίση πήρε και ο Κύριος, όχι όμως από αγιασμένο λάδι, αλλά από την δύναμη του Παναγίου Πνεύματος „Πνεύμα Κυρίου επ΄εμέ, ου είνικεν έχρισέν με, ...“ Λουκά 4,18

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ένας και μόνος Υιός του Πατρός „ως και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω γέγραπται: Υιός μου ει συ, εγω γεγέννηκά σε“ Πράξεις 13,33. „τινί είπε ποτέ των αγγέλων: υιός μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε; και πάλιν: εγώ έσομαι αυτώ εις πατέρα και αυτός έσται μοι εις υιόν“ προς Εβραίους 1,5.

Όλα τα έχει κοινά ο Κύριος με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο, εκτός την γέννηση, που είναι αποκλειστικά δική του. Γεννήθηκε από τον Πατέρα πριν από όλους τους αιώνες, δηλαδή πριν από κάθε αρχή.

Κατά τον αιρετικό Άρειο μόνο ο Πατέρας είναι αγέννητος άναρχος (χωρίς αρχή) και αιώνιος. Στην αρχή υπήρχε μόνο ο Θεός, μετά θέλοντας να δημιουργήσει τα όντα, έπλασε κάποιον και τον ονόμασε Λόγον και Σοφίαν και Υιόν για να κάνει μετά μέσω αυτού εμάς. Δηλαδή ο Θεός δεν ήταν πάντα Πατέρας και έπλασε τον Υιό με το θέλημα και τη βούληση του, και γι αυτό είναι κτίσμα και ποίημα του. Άρα ο Υιός, κατά τον Άρειο, δεν είναι αληθινός κατά φύσιν Θεός, αλλά έγινε Θεός μόνο κατά „μετοχήν χάριτος“. Αυτό ήταν ένα από τα κύρια θέματα που αντιμετώπισε η α' Οικουμενική Σύνοδος.

Είναι Φως εκ φωτός. Όπως από μία δάδα (λαμπάδα) ανάβουμε πολλές άλλες, χωρίς να μειωθεί η φλόγα της πρώτης, έτσι και ο Λόγος (Ιησούς, Υιος), που προήλθε από την δύναμη του Πατρός, δεν αφαίρεσε καμία δύναμη από αυτόν που τον γέννησε. Είναι Θεός αληθινός που προέρχεται από τον αληθινό Θεό. Είναι δηλαδή πραγματικός Θεός που προέρχεται από τον πραγματικό Θεό, και έχει όλες τις ιδιότητες του Πατέρα. Η Γέννηση του Υιού δεν έχει χρονική αφετηρία και αρχή. Η λέξη γέννηση (γεννηθέντα) φανερώνει την θεοπρεπή προέλευση του Λόγου από τον Πατέρα, και δεν έχει καμία σχέση με την γέννηση που παρατηρείται σε εμάς. Ενώ η ποίηση είναι κάτι το διαφορετικό. Είναι δημιουργία με αρχή.

Ο Λόγος είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, έχει δηλαδή την ίδια ουσία με τον Πατέρα. „ος εν μορφή Θεού υπάρχων ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ“ Φιλιπ. 2,6

„Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν, παντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν.“ Ιωανν. 1, 1-3

Τρίτο άρθρο

«Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.»

Για μας τους ανθρώπους και για τη σωτηρία μας κατέβηκε από τους ουρανούς και πήρε τη δική μας σάρκα από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο Μαρία, και έγινε άνθρωπος.

Στο δεύτερο άρθρο η Σύνοδος διετύπωσε την μεταφυσική πλευρά του Κυρίου, δηλ. την ιδιότητα του Υιού και Λόγου του Θεού. Στο τρίτο άρθρο διατυπώνει το έργο του Χριστού σαν ενσαρκωμένο Λόγο, που αποσκοπούσε στην σωτηρία των ανθρώπων. Εδώ βρίσκεται και η πρώτη μεγάλη Χριστολογική αλήθεια, ότι δηλαδή η σάρκωση του Λόγου έγινε για την σωτηρία του ανθρώπου από την αμαρτία και την λύτρωσή του από το προπατορικό αμάρτημα. Από τότε που ο Αδάμ έφυγε (διώχθηκε) από τον Παράδεισο, ο άνθρωπος έπεσε πολύ χαμηλά, και μη έχοντας την παρησία του Θεού, παραδόθηκε στον πνευματικό θάνατο. Έχασε την ελευθερία του και έγινε δούλος σκοτεινών δυνάμεων. Για τον λόγο αυτό κατέβηκε ο Χριστός, να δώσει πάλι πίσω στον άνθρωπο την ελευθερία του „τη ελευθερία ουν, ή Χριστός ημάς ηλευθέρωσε, στήκετε, και μή πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε“ γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Γαλάτας.

Ο Υιος και Λόγος του Θεού κατέβηκε από τον ουρανό στην γη και όπως τα κτιστά όντα αλλάζουν καταστάσεις, έτσι και στον Λόγο του Θεού άλλαξε κάτι με την ενανθρώπιση. Η Θεϊκή Του φύση ενώθηκε με την ανθρώπινη φύση και έγινε ένα. Αυτό έγινε „με θεϊκή συγκατάβαση“, για να μπορέσει να θεωθεί ο άνθρωπος. Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Δεν μπορούσε ο Θεός με την Παντοδυναμία Του να εξαλείψει την αμαρτία και να λυτρώσει τον άνθρωπο; Και βέβαια μπορούσε, όμως αυτό θα το θεωρούσαμε βίαιο, και θα γίνονταν ίσως χωρίς να το θέλει ο άνθρωπος.

Ο Θεός θέλησε να στείλει τον Υιό του στον κόσμο για να τον ελευθερώσει, και ελεύθερος εκείνος να αποφασίσει να σωθεί.

Την ενανθρώπιση του Χριστού, την σάρκωση του από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο Μαρία το προείπαν οι προφήτες 1200 μέχρι 500 χρόνια πιο πριν (Ησαϊας, Μιχαίας, Ωσιέ και άλλοι). Σχετικά με αυτό συζητήσαμε και κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Εκεί είπαμε και γιατί η Παναγία ονομάζεται Θεοτόκος και όχι μόνο Χριστοτόκος.

Ο Χριστός με την εναθρώπιση του παρέμεινε τέλειος Θεός και έγινε τέλειος άνθρωπος, έγινε ο Θεάνθρωπος. Το ότι ήταν τέλειος Θεός το διαβάζουμε στις μαρτυρίες της Αγίας Γραφής (Ιωαν. 8,58 / προς Εβρ, 1,3 / Ιωαν. 20,28 / προς Τίτον 2,13 / προς Ρωμ. 9,5 / προς Φιλιπ. 2,6-7).

Το ότι ήταν τέλειος άνθρωπος μας το έδειξε μόνος του. Πεινούσε (Ματθ. 4,2 / Ματθ. 21,18), διψούσε (Ιωαν. 4,8 / Ιωαν. 19,28 / Ματθ. 11,19), ένιωθε κούραση και είχε ανάγκη ύπνου ( Ιωαν. 4,16 / Ματθ. 8,25), καταβάλονταν από συγκίνηση και δάκρυζε (Ιωαν. 11,33 και 11,35) και σε άλλες περιπτώσεις.

Τέταρτο άρθρο

«Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα.»

Σταυρώθηκε για μας όταν ήταν ηγεμόνας ο Πόντιος Πιλάτος, και έπαθε, και τάφηκε.

Στο άρθρο αυτό η Σύνοδος με λίγα λόγια διατύπωσε το Πάθος και την Ταφή του Κυρίου.

Ο Χριστός ήταν ο Προφήτης των προφητών, ο Διδάσκαλος των διδασκάλων, ο Μέγιστος Αρχιερέας, ήταν το Φως και η Ζωή του κόσμου. Ήταν εκείνος που σήκωσε επάνω του την αμαρτία όλου του κόσμου, αν και ο ίδιος ήταν (και είναι) αναμάρτητος και τιμωρήθηκε αντί αυτού (1 Πετρ. 2,24 / Ματθ. 20,28). Έπαθε και σταυρώθηκε επί Ποντίου Πιλάτου. Η Σύνοδος αναφέρει το όνομα του Ρωμαίου ήγεμόνα της Παλαιστίνης, για να μην αφήσει περιθώρια ιστορικής αμφισβήτησης του Πάθους, της Σταύρωσης και της Ταφής. Από τις γραφές έχουμε όλες τις μαρτυρίες για τα Πάθη του Κυρίου, για την δίκη Του στο Πραιτώριο, για την στάση Του απέναντι στους κατήγορους, αλλά και απέναντι στον Πόντιο Πιλάτο, που στο τέλος πριν Τον παραδώσει για τον σταυρικό θάνατο, ξεπλύνει τα χέρια του με νερό, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό καθαρίζει την συνείδησή του. Και ο Κύριος αφού έζησε μέχρι εκείνη την στιγμή ταπεινά, σαν δούλος και όχι σαν άρχοντας, σαν διάκονος και όχι απολαμβάνοντας την διακονία των άλλων, πέρασε το μαρτύριο των Παθών και οδηγείται στην Σταύρωση, υποφέρει τον πόνο και δέχεται τον θάνατο, και το κάνει αυτό από την άπειρη αγάπη Του προς τον άνθρωπο. Με την Ταφή Του κατεβαίνει στον Άδη για να καταργήσει τον θάνατο και να λυτρώσει, όσους από τους νεκρούς ήθελαν να σωθούν.

Πέμπτο άρθρο

«Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα, κατά τας Γραφάς.»

Την τρίτη ημέρα μετά το θάνατό του αναστήθηκε από τους νεκρούς σύμφωνα με τις Γραφές.

Ο Κύριος αφού έμεινε στον άδη συμπληρώνοντας το λυτρωτικό Του έργο, το σώμα Του αναπαύεται στον τάφο μέχρι το Σάββατο (την έβδομη ημέρα) και την τρίτη ημέρα μετά την Ταφή, ενώθηκε η Ψυχή Του με το σώμα Του και αναστήθηκε, νικώντας τον Άδη και λυτρώνοντας τελειωτικά τον άνθρωπο. Έφερε τον άνθρωπο πάλι στην αγκαλιά του Θεού. Τις πληροφοριές αυτές τις έχουμε όχι μόνο από την Καινή αλλά και από την Παλαιά Διαθήκη. Προφητείες για τα Πάθη, την Σταύρωση, και την Ανάσταση υπήρχαν ήδη 1200 χρόνια πριν (πολλές από αυτές αναφέραμε στο θέμα της Μεγάλης Εβδομάδας). Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος μας προείπε τα πάντα.

Το σώμα του Κυρίου μετά την Ανάσταση δεν γνωρίζει φυσικά όρια. Έτσι εισέρχεται στους χώρους που είναι οι μαθητές, αν και όλα είναι κλειστά. Για να δείξει μάλιστα ότι είναι ο Κυριος και όχι ένα φάντασμα, όπως στην αρχή νόμισαν οι μαθητες του, ζητάει να φάει.

Έκτο άρθρο

«Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.»

Και ανέβηκε στον ουρανό και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα.

Ο Κύριος μετά την Ανάσταση του παρουσιάζονταν για σαράντα μέρες στους μαθητές Του, έτρωγε και συζητούσε μαζί τους. Έτσι τους βοηθούσε να συνειδητοποιήσουν το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως, και να τους ενθαρύνει και να τους δώσει εντολές για το έργο που θα άρχιζαν σε λίγο. Την τεσσαρακοστή ημέρα από την Ανάσταση Του τους συνάντησε στο όρος των Ελαιών, τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες και τους είπε να μείνουν όλοι μαζί μέχρι να έρθει το Πνεύμα το Άγιο να τους φωτίσει. Και την ώρα που τους ευλογούσε, άρχισε ο Κύριος να λάμπει και να ανεβαίνει προς τους ουρανούς ( Πραξ. 1.1-14) και προς τον Πατέρα Θεό, τελειώνοντας έτσι την επίγεια ζωή Του. Ανεβαίνοντας ήδη σταμάτησε η απόκρυψη της δόξης του, που γινόταν όσο ήταν άνθρωπος στην γη, φάνηκε η Λαμπρότητα και το Μεγαλείο του Λόγου Θεού. Στους ουρανούς πήρε πάλι την θέση του δεξιά του Πατέρα Του και Πατέρα μας, του Θεού Του και Θεού μας.

Έβδομο άρθρο

«Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.»

Και θα έρθει πάλι με δόξα να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, και δεν θα υπάρξει τέλος στη βασιλεία Του.

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στα έσχατα. Εκφράζεται η πίστη της Εκκλησίας μας στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, στην τελική και δίκαια κρίση και στην αιώνια Βασιλεία.

Πιστεύουμε ότι θα ξανάρθει ο Χριστός, όχι όμως σαν άνθρωπος απλός και ταπεινός, αλλά με όλη του την δόξα και θα τον συνοδεύουν αναρίθμητα πλήθη αγγέλων και αρχαγγέλων (προς Θεσσ. 4,16). Κατά την Δευτέρα Παρουσία θα γίνει και η τελική Κρίση όλων των ανθρώπων, είτε αυτοί είναι ζωντανοί, είτε νεκροί. Οι νεκροί θα σηκωθούν από τα μνημεία τους και θα ξαναπάρουν το σώμα τους, που θα έχει την ίδια μορφή όπως και πριν, αλλά η φύση του θα είναι διαφορετική. Της ιδίας φύσεως σώμα θα πάρουν και οι ζωντανοί. Όλοι μαζί τότε θα σταθούν μπροστά στον Μεγάλο και Δίκαιο Κριτή να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους και την ζωή τους. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου 25,31-46 γίνεται πολύ παραστατικά και έντονα η εξιστόρηση του γεγονότος της Κρίσεως. „Όταν έρθει ο Υιος του ανθρώπου, ντυμένος στην ουράνια δόξα του....“

Βασικό κτιτήριο θα είναι η αγάπη προς τον πλησίον και οι αγαθοεργίες προς αυτόν (1 Ιωαν. 4,20).

Η δικαιοσύνη πάνω στην οποία βασίζεται το αίτημα της κρίσεως είναι ιδιότητα της φύσεωσ του Θεού. Ο Θεός ειναι δίκαιος (Αποκ. 16,5 ; 15.3 ; 16,7 / προς Τιμ. 4,8 / Ψαλμ. 10,8 κτλ) και θα κρίνει δίκαια. Τους καλούς ανθρώπους θα τους πάρει μαζί του ενώ τους κακούς θα τους διώξει. Για τον λόγο αυτό και επειδή δεν ξερουμε πότε θα έρθει η ημέρα της κρίσεως, πρέπει να φροντίζουμε να είμαστε πάντα έτοιμοι και κατάληλα προετοιμασμένοι φορώντας την στολή που την καθαρίσαμε και λαμπρύναμε με τις αρετές μας και να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των φρονίμων και όχι των μωρών παρθένων (ιδού ο Νυμφίος έρχεται ... )

(επιμέλεια Πασχάλης Τσακίρης)

Απόδοση του Πάσχα

Μέσα σε κλίμα ιεράς κατανύξεως τέλεσε την Τετάρτη 4 Ιουνίου στη ρουμανική ενορία του Freiburg ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Αυγουστίνος την ακολουθία της αποδόσεως του Πάσχα σύμφωνα με το ρουμανικό τυπικό.
Τον Μητροπολίτη πλαισίωσαν συμπροσευχόμενοι ο πρωτοσύγκελος της ιεράς Μητροπόλεώς μας Αρχιμ. Αμβρόσιος Κουτσουρίδης, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ενορίας Αγ.Ιωάννου του Προδρόμου Bruhl πρωτ. Κωνσταντίνος Μύρων, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ρουμανικής ενορίας Freiburg πρωτ. Sorin Petcu, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ρουμανικής ενορίας Lorrach πρωτ. Vasile Molnar, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ελληνικής ενορίας Freiburg Αρχιμ. Πέτρος Μποζίνης, καθώς και πλήθος πιστών.
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε το 40ήμερο μνημόσυνο του πατέρα του π.Κωνσταντίνου Μύρων, ο οποίος είχε διατελέσει επί σειρά ετών καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Freiburg.