Buhlertal, οροφή

Τοποθέτηση του Παντοκράτορα και των τεσσάρων Ευαγγελιστών.

Συναντήσεις Ορθοδόξου Πίστεως και ζωής - Karlsruhe

Το Σάββατο 14 Ιουνίου και ώρα 16:00 - 18:00 στην αίθουσα στο υπόγειο του ναού έλαβε χώρα η 5η συνάντηση (για το 2008) πάνω σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ζωής με θέμα:

"Το Σύμβολο της Πίστεως".

Στην συνάντησή μας αυτή συζητήσαμε πάνω στα πρώτα 7 άρθρα του Συμβόλου ενώ τα υπόλοιπα θα συζητηθούν στην επόμενη συνάντηση το Σάββατο 5 Ιουλίου 16:00 - 18:00.

Το Σύμβολο της Πίστεως (μέρος πρώτο)

Το Σύμβολο της Πίστεως το γνωστό μας „Πιστεύω“ είναι το δογματικό σύμβολο της Αλήθειας για την Ορθόδοξη Εκκλησία, την απόδοση της σωστής σχέσης μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Εκκλησίας, που περιέχει περιληπτικά την ορθόδοξη πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό, την Ενανθρώπιση του Θεού Λόγου και την Θεία Οικονομία. Ήδη από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους, όταν βαπτίζονταν οι κατηχούμενοι, έλεγαν με λίγα δικά τους λόγια σε τι πιστεύουν και γιατί βαπτίζονται. Έτσι η αρχή του Συμβόλου της Πίστεως έγινε στους Αποστολικούς χρόνους. Αιτία όμως της συντάξεως του ήταν οι αιρετκοί. Έτσι στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ. επί Μεγ. Κωνσταντίνου οι Άγιοι Πατέρες σύνταξαν τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου για να αντικρούσουν τις θεωρίες του Αρείου και των οπαδών του, που αρνιόταν την θεότητα του Κυρίου. Τα υπόλοιπα πέντε άρθρα έγιναν κατά την δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο, στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. επί Μεγ. Θεοδοσίου. Αφορμή είχε δώσει ένας άλλος αιρετικός, ο Μακεδόνιος, που αρνιόταν την θεότητα του Αγίου Πνεύματος.

Το Σύμβολο της Πίστεως έχει από τότε 12 άρθρα (7+5). Στα πρώτα 9 άρθρα κύριο ρήμα είναι το „πιστεύω“ στο 10 το ρήμα „ομολογώ“ στα άρθρα 11 και 12 το ρήμα „προσδοκώ“.

Το πρώτο άρθρο αναφέρεται στον Πατέρα, τα άρθρα 2 μέχρι 7 στον Υιό, το 8ο στο Άγιο Πνεύμα, το 9ο στην Εκκληασία, το 10ο στο Βάπτισμα, το 11ο στην Ανάσταση νεκρών και το 12ο στην Δευτέρα Παρουσία.

Πρώτο άρθρο

«Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.»

Πιστεύω σε ένα Θεό που είναι Πατέρας και Παντοκράτορας, που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, όλα όσα βλέπουμε κι όσα είναι αόρατα σε μας.

Γιατί χρεισιμοποιούμε την λέξη „πιστεύω“;

Το Σύμβολο περιέχει Αλήθειες που δεν είναι εμπειρικές, που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί ούτε με το μυαλό του, αλλά ούτε με την έρευνά να βρει και να καταλάβει. Δεν είναι αλήθειες επιστημονικές, αλλά αλήθειες μυστηριακές και υπεραισθητές. Προέρχονται από τον Θεό και αποτελούν φανέρωση, αποκάλυψη του Θεού. Τις αλήθειες αυτές τις αποδέχεται φυσικά μόνον εκείνος, που πιστεύει, και μάλιστα στο μέτρο που φωτίζεται από την Χάρη του Θεού.

Ο πιστός πιστεύει στον Θεό, δεν τον γνωρίζει. Πιστεύει στις θείες αλήθειες, δεν τις κατανοεί. Ο απόστολος Παυλος στην επιστολή του προς Εβραίους (11,3) λέει: „Πίστει νοούμεν κατηρτίσθαι τούς αιώνας ρήματι Θεού, εις το μη εκ φαινομένων τα βλεπόμενα γεγονέναι.“ και στην προς Ρωμαίους (10,8) γράφει: „ ... εγγύς σου το ρήμα...“
δηλαδή: „από αυτήν την πίστη πληροφορούμεθα και ενοούμε καλά, ότι ο ορατός κόσμος, που έλαβε ύπαρξη κατά την διάρκεια των χρόνων, έγινε με τον παντοδύναμο Λόγο Του Θεού“

„ Κοντά σου είναι ο Λόγος εις το στόμα και την καρδίαν.. ( Το Ευαγγέλιον της Πίστεως).“

Πιστεύουμε σε ένα Θεό, γιατί η Χριστιανική θρησκεία είναι η μονοθεϊστική και αυτό μας το δήλωσε ο ίδιος ο Θεός στο όρος Σινά στην πρώτη εντολή „εγώ ειμί Κύριος ο Θεός...“ (έξοδος 20,2-3).

Είναι πανταχού η παρουσία του, όπως μας λέει και ο 138ος (8-10) ψαλμός, και η προσευχή „Βασιλεύ Ουράνιε“.

Ο Θεός είναι αιώνιος και αναλλοίωτος, δεν έχει χρονικά όρια. Δεν έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε (1,4): „ ... ο Ων και ο Ήν και ο ερχόμενος...“.

Είναι παντοδύναμος. Στην αγία Γραφη έχουμε αρκετές μαρτυρίες:

Λουκά 1,37: „ ότι ουκ αδυνατήσει παρά τω Θεώ παν ρήμα“ Διότι δεν είναι αδύνατο εις τον Θεόν κάθε θαυμαστόν και υπερφυσικόν“.

Γεν. 17,14: „μη αδυνατεί παρά Θεώ ρήμα;“

ψαλμ. 134,6: „πάντα όσα ηθέλησεν ο Κύριος, εποίησεν εν τω ουρανώ και εν τη γη“

Δευτ. 10,17: „ ... ο Θεός ο μέγας και ισχυρός και ο φοβερός...“

προς Εφεσ. 3,20: „ τω δε δυναμένω υπέρ πάντα ποιήσαι υπερεκπερισμού ων αιτούμεθα ή νοούμεν“.

Εις δε τον Θεόν, που είναι παντοδύναμος μπορεί με το παραπάνω να κάνει, αυτά που εμείς ζητάμε, ή βάζουμε με το νού μας...

Ο Θεός είναι Πατέρας Παντοκράτορας. Είναι προσωπικός μας Θεός, Πλάστης και Πατέρας. Ο Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή 4,19 γράφει: „ Ημείς αγαπώμεν αυτόν, ότι πρώτος ηγάπησεν ημάς“

Προσευχόμαστε σε έναν Θεό, που μας ακούει, μας αγαπά, είναι έτοιμος να ικανοποιήσει τις καλές επιθυμίες μας και να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας.

Ποιητήν ουρανού και γης: Η Δημιουργία του κόσμου δεν ήταν μετάπλαση της ύλης από την μία μορφή στην άλλη, αλλά είναι πλάση, δηλ. έγινε από το τίποτε (από των μη υπαρχόντων)

Β. Μακκ. 7,28: „ Αξιώ σε, τέκνον, αναβλέψαντα εις τον ουρανόν και την γην, και τα εν αυτοίς πάντα ιδόντα, γνώναι, ότι εξ ουκ όντων εποίησεν αυτά ο Θεός“

Ορατά και αόρατα

Αόρατος είναι ο πνευματικός κόσμος, που αποτελούν τα ασώματα τάγματα των αγγέλων που δημιουργήθηκαν πριν από τον υλικό κόσμο. Ορατός είναι ο υλικός κόσμος. Όλα τα αντικείμενα, τα σώματα, ο ζωϊκός και ο φυτικός κόσμος, η γη, τα άστρα και εν γένει όλα που έχουν μία αρχή και ένα τέλος, δηλαδή τα φυσικά κτίσματα του Θεού. Στα ορατά ανήκει εν μέρει και ο άνθρωπος. Εν μέρει γιατί έχει υλικό μεν σώμα αλλά άϋλη ψυχή.

Άρθρο δεύτερο:

„(Πιστεύω) Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν τον Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο.“

(Πιστεύω) Και σε ένα Κύριο τον Ιησού Χριστό, τον μονάκριβο Υιό του Θεού, που γεννήθηκε από τον Πατέρα πριν από όλους τους αιώνες. Είναι φως που προήλθε από φως, είναι Θεός αληθινός από Θεό Αληθινό, που γεννήθηκε και δεν δημιουργήθηκε, είναι από την ίδια ουσία με τον Πατέρα, και μέσω αυτού έγιναν τα πάντα.

Πιστεύω κατά τον ίδιο τρόπο, με την ίδια δύναμη, με τους ίδιους όρους όπως στον Πατέρα έτσι και στον ένα Ιησού Χριστό.

Α΄ Κορινθίους 8,6: „... και εις Κύριος Ιησούς Χριστός...“

α΄ Τιμόθεον 2,5: „ εις γαρ Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς“

Μία και ολοκληρωτική αλλά και μοναδική είναι η σωτήρια θυσία Του.

Όπως ο Πατέρας είναι Κύριος και Παντοκράτωρ, έτσι και ο Υιός είναι Κύριος και Παντοκράτωρ. Είναι Κύριος του Ουρανού και της γης „πάντα δι΄αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο εγέγονεν“ Ιωαν. 1,3

Είναι Κύριος των πνευμάτων αλλά και των ανθρώπων. Είναι Κύριος της ζωής αλλά και του θανάτου.

Το Όνομα του είναι Ιησούς δηλαδή σωτήρας, γιατί είναι Λυτρωτής και Σωτήρας της ανθρωπότητας. Χριστός ονομάζεται, γιατί είχε χρισθεί. Οι αρχιερείς χρίονταν με λάδι για να μπουν επίσημα στην διακονία του Θεού. Τέτοια χρίση πήρε και ο Κύριος, όχι όμως από αγιασμένο λάδι, αλλά από την δύναμη του Παναγίου Πνεύματος „Πνεύμα Κυρίου επ΄εμέ, ου είνικεν έχρισέν με, ...“ Λουκά 4,18

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ένας και μόνος Υιός του Πατρός „ως και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω γέγραπται: Υιός μου ει συ, εγω γεγέννηκά σε“ Πράξεις 13,33. „τινί είπε ποτέ των αγγέλων: υιός μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε; και πάλιν: εγώ έσομαι αυτώ εις πατέρα και αυτός έσται μοι εις υιόν“ προς Εβραίους 1,5.

Όλα τα έχει κοινά ο Κύριος με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο, εκτός την γέννηση, που είναι αποκλειστικά δική του. Γεννήθηκε από τον Πατέρα πριν από όλους τους αιώνες, δηλαδή πριν από κάθε αρχή.

Κατά τον αιρετικό Άρειο μόνο ο Πατέρας είναι αγέννητος άναρχος (χωρίς αρχή) και αιώνιος. Στην αρχή υπήρχε μόνο ο Θεός, μετά θέλοντας να δημιουργήσει τα όντα, έπλασε κάποιον και τον ονόμασε Λόγον και Σοφίαν και Υιόν για να κάνει μετά μέσω αυτού εμάς. Δηλαδή ο Θεός δεν ήταν πάντα Πατέρας και έπλασε τον Υιό με το θέλημα και τη βούληση του, και γι αυτό είναι κτίσμα και ποίημα του. Άρα ο Υιός, κατά τον Άρειο, δεν είναι αληθινός κατά φύσιν Θεός, αλλά έγινε Θεός μόνο κατά „μετοχήν χάριτος“. Αυτό ήταν ένα από τα κύρια θέματα που αντιμετώπισε η α' Οικουμενική Σύνοδος.

Είναι Φως εκ φωτός. Όπως από μία δάδα (λαμπάδα) ανάβουμε πολλές άλλες, χωρίς να μειωθεί η φλόγα της πρώτης, έτσι και ο Λόγος (Ιησούς, Υιος), που προήλθε από την δύναμη του Πατρός, δεν αφαίρεσε καμία δύναμη από αυτόν που τον γέννησε. Είναι Θεός αληθινός που προέρχεται από τον αληθινό Θεό. Είναι δηλαδή πραγματικός Θεός που προέρχεται από τον πραγματικό Θεό, και έχει όλες τις ιδιότητες του Πατέρα. Η Γέννηση του Υιού δεν έχει χρονική αφετηρία και αρχή. Η λέξη γέννηση (γεννηθέντα) φανερώνει την θεοπρεπή προέλευση του Λόγου από τον Πατέρα, και δεν έχει καμία σχέση με την γέννηση που παρατηρείται σε εμάς. Ενώ η ποίηση είναι κάτι το διαφορετικό. Είναι δημιουργία με αρχή.

Ο Λόγος είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, έχει δηλαδή την ίδια ουσία με τον Πατέρα. „ος εν μορφή Θεού υπάρχων ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ“ Φιλιπ. 2,6

„Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν, παντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν.“ Ιωανν. 1, 1-3

Τρίτο άρθρο

«Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.»

Για μας τους ανθρώπους και για τη σωτηρία μας κατέβηκε από τους ουρανούς και πήρε τη δική μας σάρκα από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο Μαρία, και έγινε άνθρωπος.

Στο δεύτερο άρθρο η Σύνοδος διετύπωσε την μεταφυσική πλευρά του Κυρίου, δηλ. την ιδιότητα του Υιού και Λόγου του Θεού. Στο τρίτο άρθρο διατυπώνει το έργο του Χριστού σαν ενσαρκωμένο Λόγο, που αποσκοπούσε στην σωτηρία των ανθρώπων. Εδώ βρίσκεται και η πρώτη μεγάλη Χριστολογική αλήθεια, ότι δηλαδή η σάρκωση του Λόγου έγινε για την σωτηρία του ανθρώπου από την αμαρτία και την λύτρωσή του από το προπατορικό αμάρτημα. Από τότε που ο Αδάμ έφυγε (διώχθηκε) από τον Παράδεισο, ο άνθρωπος έπεσε πολύ χαμηλά, και μη έχοντας την παρησία του Θεού, παραδόθηκε στον πνευματικό θάνατο. Έχασε την ελευθερία του και έγινε δούλος σκοτεινών δυνάμεων. Για τον λόγο αυτό κατέβηκε ο Χριστός, να δώσει πάλι πίσω στον άνθρωπο την ελευθερία του „τη ελευθερία ουν, ή Χριστός ημάς ηλευθέρωσε, στήκετε, και μή πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε“ γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Γαλάτας.

Ο Υιος και Λόγος του Θεού κατέβηκε από τον ουρανό στην γη και όπως τα κτιστά όντα αλλάζουν καταστάσεις, έτσι και στον Λόγο του Θεού άλλαξε κάτι με την ενανθρώπιση. Η Θεϊκή Του φύση ενώθηκε με την ανθρώπινη φύση και έγινε ένα. Αυτό έγινε „με θεϊκή συγκατάβαση“, για να μπορέσει να θεωθεί ο άνθρωπος. Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Δεν μπορούσε ο Θεός με την Παντοδυναμία Του να εξαλείψει την αμαρτία και να λυτρώσει τον άνθρωπο; Και βέβαια μπορούσε, όμως αυτό θα το θεωρούσαμε βίαιο, και θα γίνονταν ίσως χωρίς να το θέλει ο άνθρωπος.

Ο Θεός θέλησε να στείλει τον Υιό του στον κόσμο για να τον ελευθερώσει, και ελεύθερος εκείνος να αποφασίσει να σωθεί.

Την ενανθρώπιση του Χριστού, την σάρκωση του από το Άγιο Πνεύμα και την Παρθένο Μαρία το προείπαν οι προφήτες 1200 μέχρι 500 χρόνια πιο πριν (Ησαϊας, Μιχαίας, Ωσιέ και άλλοι). Σχετικά με αυτό συζητήσαμε και κατά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Εκεί είπαμε και γιατί η Παναγία ονομάζεται Θεοτόκος και όχι μόνο Χριστοτόκος.

Ο Χριστός με την εναθρώπιση του παρέμεινε τέλειος Θεός και έγινε τέλειος άνθρωπος, έγινε ο Θεάνθρωπος. Το ότι ήταν τέλειος Θεός το διαβάζουμε στις μαρτυρίες της Αγίας Γραφής (Ιωαν. 8,58 / προς Εβρ, 1,3 / Ιωαν. 20,28 / προς Τίτον 2,13 / προς Ρωμ. 9,5 / προς Φιλιπ. 2,6-7).

Το ότι ήταν τέλειος άνθρωπος μας το έδειξε μόνος του. Πεινούσε (Ματθ. 4,2 / Ματθ. 21,18), διψούσε (Ιωαν. 4,8 / Ιωαν. 19,28 / Ματθ. 11,19), ένιωθε κούραση και είχε ανάγκη ύπνου ( Ιωαν. 4,16 / Ματθ. 8,25), καταβάλονταν από συγκίνηση και δάκρυζε (Ιωαν. 11,33 και 11,35) και σε άλλες περιπτώσεις.

Τέταρτο άρθρο

«Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα.»

Σταυρώθηκε για μας όταν ήταν ηγεμόνας ο Πόντιος Πιλάτος, και έπαθε, και τάφηκε.

Στο άρθρο αυτό η Σύνοδος με λίγα λόγια διατύπωσε το Πάθος και την Ταφή του Κυρίου.

Ο Χριστός ήταν ο Προφήτης των προφητών, ο Διδάσκαλος των διδασκάλων, ο Μέγιστος Αρχιερέας, ήταν το Φως και η Ζωή του κόσμου. Ήταν εκείνος που σήκωσε επάνω του την αμαρτία όλου του κόσμου, αν και ο ίδιος ήταν (και είναι) αναμάρτητος και τιμωρήθηκε αντί αυτού (1 Πετρ. 2,24 / Ματθ. 20,28). Έπαθε και σταυρώθηκε επί Ποντίου Πιλάτου. Η Σύνοδος αναφέρει το όνομα του Ρωμαίου ήγεμόνα της Παλαιστίνης, για να μην αφήσει περιθώρια ιστορικής αμφισβήτησης του Πάθους, της Σταύρωσης και της Ταφής. Από τις γραφές έχουμε όλες τις μαρτυρίες για τα Πάθη του Κυρίου, για την δίκη Του στο Πραιτώριο, για την στάση Του απέναντι στους κατήγορους, αλλά και απέναντι στον Πόντιο Πιλάτο, που στο τέλος πριν Τον παραδώσει για τον σταυρικό θάνατο, ξεπλύνει τα χέρια του με νερό, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό καθαρίζει την συνείδησή του. Και ο Κύριος αφού έζησε μέχρι εκείνη την στιγμή ταπεινά, σαν δούλος και όχι σαν άρχοντας, σαν διάκονος και όχι απολαμβάνοντας την διακονία των άλλων, πέρασε το μαρτύριο των Παθών και οδηγείται στην Σταύρωση, υποφέρει τον πόνο και δέχεται τον θάνατο, και το κάνει αυτό από την άπειρη αγάπη Του προς τον άνθρωπο. Με την Ταφή Του κατεβαίνει στον Άδη για να καταργήσει τον θάνατο και να λυτρώσει, όσους από τους νεκρούς ήθελαν να σωθούν.

Πέμπτο άρθρο

«Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα, κατά τας Γραφάς.»

Την τρίτη ημέρα μετά το θάνατό του αναστήθηκε από τους νεκρούς σύμφωνα με τις Γραφές.

Ο Κύριος αφού έμεινε στον άδη συμπληρώνοντας το λυτρωτικό Του έργο, το σώμα Του αναπαύεται στον τάφο μέχρι το Σάββατο (την έβδομη ημέρα) και την τρίτη ημέρα μετά την Ταφή, ενώθηκε η Ψυχή Του με το σώμα Του και αναστήθηκε, νικώντας τον Άδη και λυτρώνοντας τελειωτικά τον άνθρωπο. Έφερε τον άνθρωπο πάλι στην αγκαλιά του Θεού. Τις πληροφοριές αυτές τις έχουμε όχι μόνο από την Καινή αλλά και από την Παλαιά Διαθήκη. Προφητείες για τα Πάθη, την Σταύρωση, και την Ανάσταση υπήρχαν ήδη 1200 χρόνια πριν (πολλές από αυτές αναφέραμε στο θέμα της Μεγάλης Εβδομάδας). Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος μας προείπε τα πάντα.

Το σώμα του Κυρίου μετά την Ανάσταση δεν γνωρίζει φυσικά όρια. Έτσι εισέρχεται στους χώρους που είναι οι μαθητές, αν και όλα είναι κλειστά. Για να δείξει μάλιστα ότι είναι ο Κυριος και όχι ένα φάντασμα, όπως στην αρχή νόμισαν οι μαθητες του, ζητάει να φάει.

Έκτο άρθρο

«Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.»

Και ανέβηκε στον ουρανό και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα.

Ο Κύριος μετά την Ανάσταση του παρουσιάζονταν για σαράντα μέρες στους μαθητές Του, έτρωγε και συζητούσε μαζί τους. Έτσι τους βοηθούσε να συνειδητοποιήσουν το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως, και να τους ενθαρύνει και να τους δώσει εντολές για το έργο που θα άρχιζαν σε λίγο. Την τεσσαρακοστή ημέρα από την Ανάσταση Του τους συνάντησε στο όρος των Ελαιών, τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες και τους είπε να μείνουν όλοι μαζί μέχρι να έρθει το Πνεύμα το Άγιο να τους φωτίσει. Και την ώρα που τους ευλογούσε, άρχισε ο Κύριος να λάμπει και να ανεβαίνει προς τους ουρανούς ( Πραξ. 1.1-14) και προς τον Πατέρα Θεό, τελειώνοντας έτσι την επίγεια ζωή Του. Ανεβαίνοντας ήδη σταμάτησε η απόκρυψη της δόξης του, που γινόταν όσο ήταν άνθρωπος στην γη, φάνηκε η Λαμπρότητα και το Μεγαλείο του Λόγου Θεού. Στους ουρανούς πήρε πάλι την θέση του δεξιά του Πατέρα Του και Πατέρα μας, του Θεού Του και Θεού μας.

Έβδομο άρθρο

«Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.»

Και θα έρθει πάλι με δόξα να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς, και δεν θα υπάρξει τέλος στη βασιλεία Του.

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στα έσχατα. Εκφράζεται η πίστη της Εκκλησίας μας στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, στην τελική και δίκαια κρίση και στην αιώνια Βασιλεία.

Πιστεύουμε ότι θα ξανάρθει ο Χριστός, όχι όμως σαν άνθρωπος απλός και ταπεινός, αλλά με όλη του την δόξα και θα τον συνοδεύουν αναρίθμητα πλήθη αγγέλων και αρχαγγέλων (προς Θεσσ. 4,16). Κατά την Δευτέρα Παρουσία θα γίνει και η τελική Κρίση όλων των ανθρώπων, είτε αυτοί είναι ζωντανοί, είτε νεκροί. Οι νεκροί θα σηκωθούν από τα μνημεία τους και θα ξαναπάρουν το σώμα τους, που θα έχει την ίδια μορφή όπως και πριν, αλλά η φύση του θα είναι διαφορετική. Της ιδίας φύσεως σώμα θα πάρουν και οι ζωντανοί. Όλοι μαζί τότε θα σταθούν μπροστά στον Μεγάλο και Δίκαιο Κριτή να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους και την ζωή τους. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου 25,31-46 γίνεται πολύ παραστατικά και έντονα η εξιστόρηση του γεγονότος της Κρίσεως. „Όταν έρθει ο Υιος του ανθρώπου, ντυμένος στην ουράνια δόξα του....“

Βασικό κτιτήριο θα είναι η αγάπη προς τον πλησίον και οι αγαθοεργίες προς αυτόν (1 Ιωαν. 4,20).

Η δικαιοσύνη πάνω στην οποία βασίζεται το αίτημα της κρίσεως είναι ιδιότητα της φύσεωσ του Θεού. Ο Θεός ειναι δίκαιος (Αποκ. 16,5 ; 15.3 ; 16,7 / προς Τιμ. 4,8 / Ψαλμ. 10,8 κτλ) και θα κρίνει δίκαια. Τους καλούς ανθρώπους θα τους πάρει μαζί του ενώ τους κακούς θα τους διώξει. Για τον λόγο αυτό και επειδή δεν ξερουμε πότε θα έρθει η ημέρα της κρίσεως, πρέπει να φροντίζουμε να είμαστε πάντα έτοιμοι και κατάληλα προετοιμασμένοι φορώντας την στολή που την καθαρίσαμε και λαμπρύναμε με τις αρετές μας και να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των φρονίμων και όχι των μωρών παρθένων (ιδού ο Νυμφίος έρχεται ... )

(επιμέλεια Πασχάλης Τσακίρης)

Απόδοση του Πάσχα

Μέσα σε κλίμα ιεράς κατανύξεως τέλεσε την Τετάρτη 4 Ιουνίου στη ρουμανική ενορία του Freiburg ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Αυγουστίνος την ακολουθία της αποδόσεως του Πάσχα σύμφωνα με το ρουμανικό τυπικό.
Τον Μητροπολίτη πλαισίωσαν συμπροσευχόμενοι ο πρωτοσύγκελος της ιεράς Μητροπόλεώς μας Αρχιμ. Αμβρόσιος Κουτσουρίδης, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ενορίας Αγ.Ιωάννου του Προδρόμου Bruhl πρωτ. Κωνσταντίνος Μύρων, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ρουμανικής ενορίας Freiburg πρωτ. Sorin Petcu, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ρουμανικής ενορίας Lorrach πρωτ. Vasile Molnar, ο ιερατικώς προϊστάμενος της ελληνικής ενορίας Freiburg Αρχιμ. Πέτρος Μποζίνης, καθώς και πλήθος πιστών.
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε το 40ήμερο μνημόσυνο του πατέρα του π.Κωνσταντίνου Μύρων, ο οποίος είχε διατελέσει επί σειρά ετών καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Freiburg.

Πανήγυρις Ι.Ν.Αγ.Φωτεινής Karlsruhe

Την Κυριακή 25 Μαϊου ολοκληρώθηκαν στην Karlsruhe οι εορταστικές εκδηλώσεις επί τη μνήμη της Αγ. Φωτεινής της Σαμαρείτιδος.
Στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό τελέστηκε Αρχιερατική θεία Λειτουργία στην οποία χοροστάτησε και ιερούργησε ο θεοφιλέστατος επίσκοπος Αρίστης κ. Βασίλειος ο οποίος και κήρυξε τον θείο λόγο.
Στη συνέχεια στο χώρο έξω από το Ναό οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν με παραδοσιακό πανηγύρι.
Ο κ.Ηλίας Παπαδόπουλος ερμήνευσε παραδοσιακά τραγούδια της πατρίδας μας ενώ η παιδική χορευτική ομάδα χόρεψε αποσπώντας τις επιφημίες όλων.
Το πανηγύρι ολοκληρώθηκε με την κλήρωση πολλών δώρων.

Ι.Ν.Αγ.Ιωάννου του θεολόγου εν Freiburg - Πρόγραμμα Ιουνίου

Κυριακή 8 Ιουνίου 8:30 – 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Κυριακή 22 Ιουνίου 8:30 – 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων.

Το πρώτο δώρο της κλήρωσης στο Buhlertal

Ο κάτοχος του 1ου λαχνού της κλήρωσης στο Buhlertal κ.Γεώργιος Μαγκούφης ιδιοκτήτης του εστιατορίου "Rhodos" στο Ohlsbach παραλαμβάνει το δώρο των 500 ευρώ.

Ευτυχής - αφού σύμφωνα με τα λεγόμενά του ήταν η πρώτη φορά που κέρδιζε σε κλήρωση - δώρησε ένα μεγάλο μέρος του ποσού για την συνέχιση των έργων στην Εκκλησία.

Ι.Ν.Αγ.Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος Buhlertal - Πρόγραμμα Ιουνίου

Κυριακή 1 Ιουνίου 8:30 - 10:00 π.μ.
Θεία Λειτουργία.

Σάββατο 14 Ιουνίου 18:30 - 19:30
(Ψυχοσάββατο)
Εσπερινός και μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων.

Κυριακή 15 Ιουνίου 8:30 - 10:15 π.μ.
(Πεντηκοστή)
Θεία Λειτουργία και ευχές της γονυκλισίας.

Κυριακή 29 Ιουνίου 8:30 - 10:00 π.μ.
(Απ. Πέτρου και Παύλου)
Θεία Λειτουργία.
το απόγευμα 18:00 - 19:00
Εσπερινός μετ'αρτοκλασίας.
Στη συνέχεια θα προσφερθούν καφές και γλυκά

Ι.Ν.Αγ.Φωτεινής της Σαμαρείτιδος εν Karlsruhe - Πρόγραμμα Ιουνίου- Ιερά Πανήγυρις

Κυριακή 1 Ιουνίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία και μικρός Αγιασμός.

Σάββατο 7 Ιουνίου 16:00 - 18:00
Απογευματινές συναντήσεις σε θέματα ορθοδόξου πίστεως και ζωής.

Κυριακή 8 Ιουνίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία.

Σάββατο 14 Ιουνίου 16:30 - 17:15
Εσπερινός και μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων.

Κυριακή 15 Ιουνίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία και ευχές της γονυκλισίας.

Κυριακή 22 Ιουνίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία.

Κυριακή 29 Ιουνίου 11:30 - 13:30
Θεία Λειτουργία.

Ψαλτοτράγουδα

Εάλω η Πόλις

Στου Βοσπόρου τ'αγιονέρια


Για να ακουστούν πρέπει να εγκατασταθεί το πρόγραμμα RealPlayer

Από τη σελίδα http://www.ieropsaltis.gr/psaltotragouda.htm

Από το Χρονικό του Φραντζή, ο τελευταίος λόγος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πριν την άλωση

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στις επάλξεις, ξημέρωμα 29ης Μαίου 1453

«Ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, και γενναιότατοι συστρατιώτες, και όλος ο πιστός και τίμιος λαός, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας θέλει με κάθε τέχνασμα και τρόπο να μας στενοχωρήσει περισσότερο και να μας κάνει πόλεμο σφοδρό, με μεγάλες συγκρούσεις και συρράξεις από στεριά και θάλασσα, για να κατορθώσει και να χύσει το δηλητήριό του, σαν φίδι, και να μας καταπιεί σαν ανήμερο λιοντάρι. Σας λέω λοιπόν να σταθείτε αντρειωμένοι και γενναιόψυχοι, όπως κάνατε πάντοτε ως τώρα εναντίον των εχθρών της πίστης. Σας παραδίνω την εκλαμπρότατη και φημισμένη αυτή πόλη, πατρίδα σας και βασίλισσα των πόλεων.
Ξέρετε καλά, αδέρφια, ότι για τέσσερις λόγους οφείλουμε όλοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας· δεύτερον, για την πατρίδα· τρίτον, για το βασιλέα και το Χριστό· και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους. Λοιπόν αδέρφια, αν οφείλουμε να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για έναν και μόνο από τους τέσσερις αυτούς λόγους, πολύ περισσότερο για όλους μαζί, όπως προφανώς κατανοείτε. Αν για τις αμαρτίες μας παραχωρήσει ο Θεός τη νίκη στους ασεβείς, θα διακινδυνεύσουμε υπέρ της πίστεως της αγίας που μας παραχώρησε ο Χριστός με το αίμα του. Αυτό είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα. Τι θα ωφεληθεί κανείς αν κερδίσει τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του; Δεύτερον, χάνουμε έτσι μια περίφημη πατρίδα και, ακόμη, την ελευθερία μας. Τρίτον, χάνουμε την άλλοτε περιφανή και σήμερα ντροπιασμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βασιλεία, η οποία γίνεται έρμαιο του ασεβούς τυράννου. Τέταρτον, στερούμεθα τις προσφιλείς γυναίκες και τα παιδιά μας και τους συγγενείς μας.

Ο Παλαιολόγος μπροστά στα τείχη της Πόλης
έργο του λαϊκού ζωγράφου θεόφιλου

Ο αλιτήριος αυτός αμιράς έχει πενήντα εφτά ημέρες αφότου ήρθε, και μας πολιορκεί και μας πολεμάει νυχθημερόν, με κάθε τέχνασμα και με όλη του την ισχύ. Χάρη στον παντεπόπτη Χριστό και Κύριό μας, διώχτηκε ντροπιασμένος κακήν κακώς πολλές φορές ως τώρα από τα τείχη. Μη δειλιάσετε και τώρα, αδερφοί, επειδή το τείχος έπεσε σε μερικά μέρη από τα βλήματα και τις εκπυρσοκροτήσεις των τηλεβόλων, γιατί, όπως και εσείς βλέπετε, όπως μπορούσαμε το διορθώσαμε.
Εμείς κάθε ελπίδα μας τη στηρίζουμε στην ακαταμάχητη δύναμη του Θεού. Αυτοί έχουν πλήθος όπλα και στρατό και ιππικό, αλλά εμείς έχουμε πίστη στο όνομα του Κυρίου και σωτήρα και, δεύτερον, στα χέρια μας και τη δύναμή μας, που μας χάρισε η θεία πρόνοια. Ξέρω ότι αυτό το αναρίθμητο μπουλούκι των εχθρών, καθώς είναι η συνήθειά τους, θα βαδίσει εναντίον μας με βαναυσότητα και με έπαρση, με πολύ θράσος και βία, για να μας συνθλίψουν, λόγω του ολιγάριθμου της παράταξής μας, και να μας καταπονήσουν με την κούραση, και με φωνές πολλές και ισχυρές να μας φοβίσουν. Τις φλυαρίες τους αυτές τις ξέρετε καλά και δεν είναι ανάγκη να μιλήσουμε γι’ αυτές. Και σε λίγη ώρα θα τα κάνουν όλα αυτά, και θα πετάξουν πάνω μας σαν άμμο της θάλασσας αναρίθμητες πέτρες, βέλη και βλήματα. Ελπίζω να μη μας βλάψουν με αυτά, γιατί βλέποντάς σας χαίρομαι πολύ και τρέφω τη σκέψη μου με ελπίδες σαν κι αυτή, δηλαδή πως, αν και είμαστε λίγοι, είμαστε ωστόσο πολύ επιδέξιοι, επιτήδειοι, ρωμαλέοι, δυνατοί, ικανοί για μεγάλα έργα, και καλά προπαρασκευασμένοι. Με τις ασπίδες σας καλύπτετε καλά τα κεφάλια σας στις συμπλοκές και τις συρράξεις. Το δεξί σας χέρι, που κρατάει τη ρομφαία, να είναι πάντοτε μακρύ. Οι περικεφαλαίες σας, οι θώρακες και η σιδερέ νια πανοπλία σας είναι πολύ ικανά, όπως και τα άλλα σας όπλα, και στη συμπλοκή θα σας εξυπηρετήσουν πολύ. Οι αντίπαλοι ούτε έχουν τέτοια ούτε γνωρίζουν να τα χρησιμοποιούν. Εσείς είσαστε, επίσης, προστατευμένοι πίσω από τα τείχη, και οι απροστάτευτοι δύσκολα προχωρούν. Γι’ αυτό γίνετε μαχητές έτοιμοι, ισχυροί και μεγαλόψυχοι, για όνομα του Θεού.

Η Άλωση της Πόλης

Μιμηθείτε τους λίγους ελέφαντες των αρχαίων Καρχηδονίων, που μόνο με τη φωνή και την όψη τους έτρεψαν σε φυγή μέγα πλήθος ρωμαϊκού ιππικού. Και αν είχαν τη δύναμη να τρέψουν σε φυγή ζώα χωρίς λογική, πόσο μάλλον εμείς που είμαστε κύριοι των ζώων· αυτοί που έρχονται να μας αντιπαραταχθούν σαν ζώα χωρίς λογική, είναι χειρότεροι απ’ αυτά. Τα δόρατά μας, οι ρομφαίες μας, τα τόξα μας και τα ακόντιά μας θα στραφούν εναντίον τους. Και φανταστείτε πως παίρνετε μέρος σε κυνήγι αγριόχοιρων, για να καταλάβουν οι ασεβείς ότι δεν αντιμάχονται με ζώα χωρίς λογική, όπως είναι αυτοί, αλλά με άρχοντες, και αφέντες τους, και απογόνους των Ελλήνων και των Ρωμαίων.
Ξέρετε καλά πως ο ασεβέστατος αυτός αμιράς και εχθρός της αγίας μας πίστης, χωρίς καμιά δικαιολογημένη αιτία, καταπάτησε την ειρήνη που είχαμε και αθέτησε τους πολλούς του όρκους χωρίς να λογαριάζει τίποτε· φτάνοντας ξαφνικά εδώ έστησε οχυρό στο στενό του Ασωμάτου, για να μπορεί να μας βλάπτει κάθε μέρα. Τα χωράφια μας, τους κήπους μας, τα οικογενειακά μας καταφύγια, τα σπίτια μας τα έχει κιόλας πυρπολήσει. Τους αδερφούς μας τους Χριστιανούς, όσους βρήκε, τους θανάτωσε και τους αιχμαλώτισε. Διέλυσε τη φιλία μας και έπιασε φιλίες με τους κατοίκους του Γαλατά, και αυτοί χαίρονται, μη γνωρίζοντας και αυτοί οι ταλαίπωροι το μύθο του παιδιού του γεωργού, που έψηνε σαλιγκάρια και είπε “ω ανόητα ζώα” και τα λοιπά.


Ήρθε λοιπόν, αδερφοί, και μας απέκλεισε, και κάθε μέρα έχει ανοιχτό το αχανές στόμα του για να βρει ευκαιρία να μας καταπιεί, εμάς και την Πόλη που έκτισε ο τρισμακάριστος και μέγας βασιλεύς Κωνσταντίνος, και την αφιέρωσε στην πάναγνη και αειπάρθενη δέσποινά μας, τη Θεοτόκο· και τη χάρισε σ’ εκείνη, ώστε να είναι Κυρία της Πόλεως, αλλά και σύμμαχός της και σκέπη της πατρίδας μας και καταφύγιο των χριστιανών, ελπίδα και χαρά όλων των Ελλήνων, το καύχημα όλων που ζουν κάτω από τον ήλιο. Και αυτός ο ασεβέστατος την άλλοτε περιφανή και ζωηρή σαν ρόδο του αγρού Πόλη θέλει να την υπαγάγει υπό την εξουσία του.
Αφού η αυτοκρατορία μας υποδούλωσε, μπορώ να πω, σχεδόν όλη την υφήλιο, και υπόταξε κάτω από τα πόδια της τον Πόντο, την Αρμενία, την Περσία, την Παφλαγονία, Αμαζόνες και Καππαδοκία, Γαλατία και Μηδία, Κολχούς και Ίβηρες, Βοσποριανούς και Αλβανούς, Συρία και Κιλικία και Μεσοποταμία, Φοινίκη και Παλαιστίνη, Αραβία και Ιουδαία, Βακτριανούς και ΣκύΘες, Μακεδονία και Θεσσαλία, Ελλάδα, Βοιωτία και Λοκρούς και Αιτωλούς, Ακαρνανία, Αχαΐα και Πελοπόννησο, Ήπειρο και Ιλλυρικό, τους Λυχνίτες κοντά στην Αδριατική, Ιταλία, Τοσκάνη, Κέλτες και Κελτογαλάτες, Ιβηρία ως τα Γάδειρα, Λιβύη και Μαυριτανία και Μαυρουσία, Αιθιοπία, Βελέδες Σκούδη, Νουμιδία και Αφρική και Αίγυπτο, Τώρα σκέφτεται αυτός να μας υποδουλώσει, και την Πόλη που κυριαρχεί στον κόσμο να την υποτάξει σε ζυγό και δουλεία, και τις άγιες εκκλησίες μας, όπου προσκυνούνταν η αγία Τριάδα και δοξολογούνταν ο Θεός, και όπου οι άγγελοι ακούγονταν να υμνούν τη Θεία και ένσαρκη πρόνοια του Λόγου του Θεού, Θέλει να τις κάνει προσκύνημα της δικής του βλασφημίας και του ανόητου ψευδοπροφήτη του Μωάμεθ, και στάβλο για άλογα και καμήλες.
Λοιπόν, αδερφοί και συμμαχητές, θυμηθείτε όλα αυτά, για να μνημονεύουν τη δόξα σας και την ελευθεροφροσύνη σας αιώνια».

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1453
από γαλλική μινιατούρα της Βιβλιοθήκης του Παρισιού.

Στράφηκε τότε στους Ενετούς, που στέκονταν προς τα δεξιά και τους είπε: «Ευγενείς Ενετοί, αγαπημένοι αδερφοί μας εν Χριστώ τω Θεώ, άνδρες ισχυροί και δυνατοί στρατιώτες και δόκιμοι στους πολέμους, εσείς που με τις αστραφτερές σας ρομφαίες θανατώσατε πολλές φορές πλήθος Αγαρηνών, και το αίμα τους έτρεξε από τα χέρια σας σαν ποτάμι, σας παρακαλώ σήμερα την πόλη τούτη, που βρίσκεται σε τόση συμφορά πολέμου, να την υπερασπιστείτε ολόψυχα. Γνωρίζετε πως πάντα την είχατε δεύτερη πατρίδα σας και μητέρα σας. Σας λέω λοιπόν άλλη μια φορά, και σας παρακαλώ, αυτή την ώρα να ενεργήσετε ως φίλοι της πίστης, ομόθρησκοι και αδερφοί».
Κατόπιν, γυρίζοντας προς τα αριστερά, λέει στους Γενουάτες: «Ω Γενουάτες, αδερφοί εντιμότατοι, άντρες πολεμιστές και μεγαλόκαρδοι και φημισμένοι, ξέρετε καλά και καταλαβαίνετε ότι η δυστυχισμένη αυτή πόλη δεν ήταν πάντοτε μόνο δική μου, αλλά και δική σας, για πολλές αιτίες. Εσείς μας βοηθήσατε πολλές φορές πρόθυμα, και με τη δική σας συνδρομή σώθηκε από τους Αγαρηνούς εχθρούς. Τώρα πάλι έφτασε ο καιρός να δείξετε, βοηθώντας την, την αγάπη σας εν Χριστώ, την ανδρεία σας και τη γενναιότητά σας».
Και γενικά, αφού στράφηκε προς όλους, είπε: «Δεν έχω καιρό να πω περισσότερα· μοναχά το ταπεινωμένο σκήπτρο μου το αναθέτω στα χέρια σας, για να το διαφυλάξετε με προθυμία. Σας παρακαλώ ακόμα, και ζητώ την αγάπη σας, να είστε πειθαρχικοί στους στρατηγούς σας, τους δημάρχους και τους εκατόνταρχους, ο καθένας κατά την τάξη του, τη θέση του και την υπηρεσία του.
Να ξέρετε τούτο: αν από μέσα από την καρδιά σας φυλάξετε τις εντολές μου, ελπίζω στο Θεό ότι θα λυτρωθούμε από την παρούσα δίκαιη απειλή του. Δεύτερον, σας περιμένει στον ουρανό το αδαμάντινο στεφάνι, και η μνήμη σας θα είναι αιώνια και άξια στον κόσμο».
Με αυτά τελείωσε τη δημηγορία του, ευχαριστώντας με δάκρυα και στεναγμούς το Θεό, ενώ όλοι, με ένα στόμα, του αποκρίνονταν με δάκρυα λέγοντας: «θα πεθάνουμε για την πίστη του Χριστού και την πατρίδα μας».
Τα άκουσε ο αυτοκράτωρ και, αφού τους ευχαρίστησε θερμά, υποσχόμενος πολλές δωρεές, τους είπε τέλος: «Λοιπόν, αδερφοί και συμμαχητές, να είσαστε έτοιμοι το πρωί. Με τη χάρη και την αρετή που μας δώρισε ο Θεός και με τη βοήθεια της Αγίας Τριάδος, στην οποία αναθέτουμε “την πάσαν ελπίδα μας”. Θα κάνουμε τον εχθρό να φύγει κακήν κακώς και ντροπιασμένος από εδώ».

http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/maxes/alosi%20Konstantinoupolis.htm

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΘΥΜΩΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

Η άλωση της Πόλης του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου.

Πεντακόσια πενήντα χρόνια πέρασαν από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29ης Μαϊου 1453. Τότε που ακούστηκε η κραυγή "Εάλω η Πόλις" καί η Βασιλεύουσα, η Πόλη των Αγίων, των Αυτοκρατόρων και των θρύλων, πέρασε υπό την κατοχή του Οθωμανού δυνάστη. Ετσι άρχισε η Τουρκοκρατία. Το Γένος απεβίωσε, αλλά η Κωνσταντινούπολις και η Αγιά Σοφιά παραμένουν σε ξένα χέρια. Σήμερα τιμούμε τους πεσόντες κατά την πολιορκία και κατά την Άλωση, διαβάζουμε τους θρήνους και τους θρύλους, συγκινούμεθα και διδασκόμεθα. Διότι αυτή είναι η αξία της ιστορικής μνήμης. Να αποτελεί μάθημα ες αεί για τις νεώτερες και τις απερχόμενες γενιές.

1) Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση για να αποτίουμε ένα διαρκή και μεγάλο φόρο τιμής στο Βυζαντινό κράτος, την Ρωμανία όπως την αναφέρουν τα κείμενα της εποχής, το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού Έθνους, όπως το χαρακτηρίζει ο νεώτερος βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυνθηνός. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη άντεξε επί 11 αιώνες. Μετά την Άλωση από τους Σταυροφόρους το 1204 η εδαφική της έκταση και το σφρίγος της περιορίσθηκαν σημαντικά.Παρέμεινε όμως καθ' όλην την διάρκεια του βίου της το κράτος στο οποίο πραγματοποιήθηκε η επιτυχής και δημιουργική συνάντηση Χριστιανισμού και Ελληνισμού. Η Ελληνορθόδοξη παράδοση υπήρξε το αποτέλεσμα αυτής της συναντήσεως και το Βυζάντιο την διέδωσε με ειρηνικό τρόπο στους γειτονικούς λαούς. Αυτήν την ιεραποστολική δράση των Βυζαντινών προγόνων μας καταδεικνύουν και μαρτυρούν οι πολιτισμοί των σημερινών λαών της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Ρώσος Πατριάρχης Αλέξιος παραδέχθηκε, όταν βρέθηκε το 1992 στην Αθήνα, ότι η Ρωσία είναι πνευματικό τέκνο του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού του Βυζαντίου. Ο Ρουμάνος Ιστορικός και πολιτικός του 20ου αιώνος Νικολάϊ Γιόργκα χαρακτήρισε την Μολδοβλαχία μετά την Άλωση ως "το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο". Και το κυριλλικό ελληνογενές αλφάβητο που χρησιμοποιούν πολλοί σλαβικοί λαοί αποτελεί έμπρακτη επιβεβαίωση της ακτινοβολίας του Βυζαντινού πολιτισμού. Αυτόν, λοιπόν, τον πολιτισμό πρέπει να διδάσκουμε και να διδασκόμαστε εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες.

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
διά χειρός Φωτίου Κόντογλου.

2) Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση, διότι μέσα από τις διηγήσεις των ιστορικών της εποχής ξετυλίγεται η Ελληνική Διάρκεια, η διαχρονική πορεία των αξιών του Ελληνισμού. Η συγκλονιστική ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στις 28 Μαϊου πριν από την τελική επίθεση των Οθωμανών μας διδάσκει γιατί αγωνιζόμαστε: Για την Πίστη, για την Πατρίδα, για τους συγγενείς μας. Προσθέτει και τον βασιλέα, διότι εκείνο ήταν το πολίτευμα της εποχής. Όμως το τρίπτυχο Πίστη, Πατρίδα, συγγενείς, που αναφέρει ο τελευταίος Αυτοκράτορας, μας συνδέει με τον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων και με τον παιάνα των Σαλαμινομάχων, το "Ότε παίδες Ελλήνων" και φθάνει αυτή η Ελληνική Διάρκεια μέχρι την προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, που έγραφε τον Φεβρουάριο του 1821 "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος", και μέχρι τά λόγια του Κολοκοτρώνη προς τους μαθητάς του πρώτου Γυμνασίου της Ελεύθερης πλέον Αθήνας: "Όταν πιάσαμε τ' άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος" . Αυτές είναι οι διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Αυτός ο ηθικός δεσμός ενώνει τον Παλαιολόγο με τους Σαλαμινομάχους και με τον Κολοκοτρόνη και με το 1940. Μαχόμεθα για την Πίστη, την Πατρίδα, την Οικογένεια όσο κι αν κάποιοι μας χαρακτηρίζουν ....αναχρονιστικούς. Τιμώντας την μνήμη των προδρόμων και των μαρτύρων της Ελληνικής Διαρκειας εμείς γι' αυτά θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε!

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς σε μικρογραφία
γαλλικού χειρογράφου του 15ου αιώνα (Παρίσι Εθνική Βιβλιοθήκη).

3) Θυμώμαστε τα γεγονότα της εποχής πριν και γύρω από την άλωση, διότι μας διδάσκουν την πολύτιμη συμβολή της Ορθοδόξου εκκλησίας μας στην επιβίωση του Γένους μας. Λίγες δεκαετίες προ της αλώσεως είχαμε μία έντονη και αυταρχική παρέμβαση της τότε Πολιτείας προς την εκκλησία. Η αυτοκρατορική εξουσία πίστεψε -φευ!- ότι αν υπογράψουμε την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Πάπα, θα έχουμε μεγάλη βοήθεια από την Δύση κατά των Οθωμανών. Το 1438 -39 στην Φερράρα και στην Φλωρεντία σύρθηκαν με πιέσεις και εξευτελισμούς οι εκκλησιαστικοί ηγέτες στην υπογραφή της ψευδοενώσεως των εκκλησιών. Ο Μάρκος ο Ευγενικός, Επίσκοπος Εφέσου, αρνήθηκε να υπογράψει και έσωσε την τιμή της εκκλησίας. Προσέξτε: Δεν αρνήθηκε να συζητήσει, διότι η Ορθοδοξία δεν αρνείται τον διάλογο. Αρνείται την υποταγή. Και από αυτούς που υπέγραψαν μία μεγάλη μορφή απέσυρε την υπογραφή της μόλις επέστεψε στην Κωνσταντινούπολη. Πρόκειται για τον Γεώργιο Σχολάριο, τον μετέπειτα Γεννάδιο, πρώτο Πατριάρχη μετά την Άλωση.

Ο λαός ακολούθησε τον Μάρκο και τον Σχολάριο. Οι ανθενωτικοί είχαν δίκαιο, διότι παρά την υπογραφή της ψευδοενώσεως τα καράβια του Πάπα δεν φάνηκαν ποτέ στην μαχόμενη Βασιλεύουσα. Ο Βρετανός ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν στο περισπούδαστο έργο του "Η Μεγάλη εκκλησία εν Αιχμαλωσία" δικαιώνει τους ανθενωτικούς λέγοντας ότι διάσωσαν την ενότητα της εκκλησίας και μόνον έτσι επεβίωσε ο Ελληνισμός. Και στο άλλο σπουδαίο έργο του, την "Άωση της Κωνσταντινουπόλως" διαψεύδει όλους τους επικριτές της εκκλησίας και του μοναχισμού τονίζοντας ότι στα θαλάσσια τείχη της Βασιλεύουσας έναν από τους πύργους τον υπεράσπιζαν Έλληνες μοναχοί.

4) Θυμόμαστε την Άλωση , διότι η ιστορία μας διδάσκει ότι όταν οι λίγοι αποφασίσουν να αντισταθούν κατά των πολλών, μπορεί να ηττηθούν πρόσκαιρα, αλλά τελικά σε βάθος χρόνου κερδίζουν. Η αντίσταση στα τείχη της Βασιλεύουσας των 5000 χιλιάδων Ελλήνων και των 2000 ξένων συμμάχων τους έμεινε στις ψυχές των υποδούλων ως τίτλος τιμής καί δέσμευση για νέους αγώνες. Η θυσία του Κωνσταντίνου Παλιολόγου στη πύλη του Ρωμανού έθεσε τις βάσεις για το 1821. Τα δεκάδες κινήματα των υποδούλων ετράφησαν από τους θρύλους του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς. Αν είχαν παραδοθεί την 29η Μαϊου 1453, δεν θα υπήρχε αντίσταση και εθνεγερσία. Η συνθηκολόγηση θα ήταν ανεξήτηλη ντροπή. Ενώ η ηρωϊκή άμυνα γέννησε την υπομονή, την ελπίδα, την προσδοκία. Αυτή την ελπίδα εκφράζει και ο Ποντιακός θρήνος:

"...Η Ρωμανία πέρασεν, Η Ρωμανία πόρθεν,
Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο..."

Άλλωστε και ο Θ. Κολοκοτρόνης έλεγε προς τους ξένους συνομιλητές του: "Ο βασιλεύς μας συνθήκην δεν έκαμε, η φρουρά του πολεμά ακόμη και το φρούριο του αντιστέκονται". Και εξηγούσε ότι αναφερόταν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στους κλεφταρματολούς, στο Σούλι και στην Μάνη. Οι πεσόντες κατά την άλωση μας δόρησαν το δικαίωμα στην Μεγάλη ιδέα. Και χωρίς Μεγάλες ιδέες τα έθνη δεν πάνε μπροστά.

5) Η αντίσταση των τελευταίων μαχητών της Κωνσταντινουπόλεως και το "πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών" εμπνέει έκτοτε το ΟΧΙ του Ελληνισμού. Το 1940 κατά του Μουσσολίνι, το 1941 κατά του Χίτλερ, το 1955 στην Κύπρο κατά της αποικιοκρατίας και του αφελληνισμού. Σήμερα οφείλουμε να συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο. Οι σημερινές αλώσεις είναι μικρές και καθημερινές. Άρα ύπουλες και εξίσου επικίνδυνες. Η υπονόμευση της γλώσσας μας, η άγνοια της ιστορίας μας, η ξενομανία, οι συκοφαντίες κατά της Ελληνορθοδόξου Παραδόσεως μας, οι υποχωρήσεις απέναντι σε Τούρκους, Σκοπιανούς και Αλβανούς, όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν μικρές αλώσεις που απαιτούν γνώση, αντίσταση και μαχητικότητα. Δεν αρνούμαστε την επικοινωνία και την συνεργασία με άλλους λαούς και πολιτισμούς. Ο Ελληνισμός ποτέ δε κλείστηκε στο καβούκι του. Θα αρνηθούμε όμως την αφομοίωση, την αλλοτρίωση, τις γκρίζες ζώνες στα εδάφη μας, στα πελάγη μας, στην Ταυτότητα μας και στις ταυτότητες μας. Θα αγωνισθούμε με όπλα πρωτίστως πνευματικά και ηθικά. Και θα διδασκόμαστε από την Παράδοση και το βίωμα της εκκλησίας μας. Η Άλωση και οι μετέπειτα εξελήξεις μας διδάσκουν ότι τελικά επιβιώσαμε μέχρι σήμερα χάρις στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Διότι η Ορθόδοξη Παράδοση είναι Σταυροαναστάσιμη. Μας θυμίζει ότι μετά την κάθε Σταύρωση του Γένους ακολουθεί η Ανάσταση. Αρκεί να το πιστέψουμε!

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων
http://www.megarevma.net/Alosis.htm

Συναντήσεις Ορθοδόξου Πίστεως και ζωής - Karlsruhe

Το Σάββατο 3 Μαϊου και ώρα 16:00 - 18:00 στην αίθουσα στο υπόγειο του ναού έλαβε χώρα η 4η συνάντηση (για το 2008) πάνω σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ζωής με θέμα:

"Ο κανόνας και τα βιβλία της Αγίας Γραφής".

Η επόμενη συνάντηση θα γίνει το Σάββατο 7 Ιουνίου 16:00 - 18:00.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μία περίληψη των όσων συζητήθηκαν στην συνάντηση.

Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης

Τι είναι κανόνας;

Κανών στην εποχή των Αποστόλων σήμαινε καλάμι. Το καλάμι το χρησιμοποιούσαν τότε σαν μέσο μέτρησης (μέτρο) ή για να χαράξουν ευθείες γραμμές. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούμε τον κανόνα για να κάνουμε ένα σχέδιο ή να μετρήσουμε τις πλευρές του.

Στην εκκλησιαστική ορολογία σημαίνει το σωστό, το γνήσιο μέτρο και το όργανο που χαράζει την ευθεία της αλήθειας.

Τι είναι διαθήκη;
Τι παλαιά και τι Καινή Διαθήκη;

Διαθήκη ονομάζουμε σήμερα την τελευταία θέληση κάποιου, για τo τι θα απογίνει η περιουσία του και ποιος θα την κληρονομήσει.

Στην εκκλησιαστική ορολογία διαθήκη είναι η επανειλημμένη προσπάθεια του Θεού μέσα από θαυμαστές επεμβάσεις Του να σώσει εμάς τα πλάσματα Του από την δουλεία και την αυτοκαταστροφή, που μας οδηγούσαν και μας οδηγούν η εγωκεντρικότητα, η αμαρτία και ο διάβολος. Δηλαδη δεν είναι απλά μόνο μια συμφωνία, ένα συμβόλαιο μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου.

Με βάση τους Πατέρες της Εκκλησίας έχουμε τρεις διαθήκες που έδωσε ο Θεος στον άνθρωπο πριν την γέννηση του Χριστού, την διαθήκη προς τον Νώε, την διαθήκη προς τον Αβραάμ και την διαθήκη προς τον Μωυσή.

Τις τρεις αυτές διαθήκες τις ονομάζουμε „Παλαιά Διαθήκη“

Την ενανθρώπιση του Υιού Του Θεού, του Χριστού, την ζωή Του, το Έργο Του, τα Πάθη Του, τον Σταυρικό Θάνατό Του και την Ανάστασή Του έχει σαν αφετηρία η Καινή (καινούργια) Διαθήκη, η οποία σφραγίστηκε στον Μυστικό δείπνο και επικυρώθηκε με το αίμα του Υιού του Θεού, του Χριστού μας.

Τον ορισμό „Καινή Διαθήκη“ μας τον έδωσε ο ίδιος ο Κύριος. Έτσι στο Μυστικό Δείπνο λέει προς τους μαθητές Του „ Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το Αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών“ Ματθαίον 26,28, Μάρκον 14,24, Λουκά 22,20. Το ίδιο το βρίσκουμε και στην α΄επιστολή Παυλου προς Κορινθίους 11,25.

Αλλά και ο προφήτης Ιερεμίας (650-586 π.Χ.) γράφει (38, 31-4):

«31. ιδου ημεραι ερχονται φησιν κυριος και διαθησομαι τω οικω ισραηλ και τω οικω ιουδα διαθηκην καινην 32. ου κατα την διαθηκην ην διεθεμην τοις πατρασιν αυτων εν ημερα επιλαβομενου μου της χειρος αυτων εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου οτι αυτοι ουκ ενεμειναν εν τη διαθηκη μου και εγω ημελησα αυτων φησιν κυριος 33. οτι αυτη η διαθηκη ην διαθησομαι τω οικω ισραηλ μετα τας ημερας εκεινας φησιν κυριος διδους δωσω νομους μου εις την διανοιαν αυτων και επι καρδιας αυτων γραψω αυτους και εσομαι αυτοις εις θεον και αυτοι εσονται μοι εις λαον 34. και ου μη διδαξωσιν εκαστος τον πολιτην αυτου και εκαστος τον αδελφον αυτου λεγων γνωθι τον κυριον οτι παντες ειδησουσιν με απο μικρου αυτων και εως μεγαλου αυτων οτι ιλεως εσομαι ταις αδικιαις αυτων και των αμαρτιων αυτων ου μη μνησθω ετι»

„31. Δείτε, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, και θα κάνω με τον οίκο Ισραήλ, και τον οίκο Ιούδα, μια νέα διαθήκη· 32 όχι σύμφωνα με τη διαθήκη, που έκανα στους πατέρες τους, κατά την ημέρα που τους έπιασα από το χέρι για να τους βγάλω από την Αίγυπτο· επειδή, αυτοί παρέβηκαν τη διαθήκη μου, και εγώ τους αποστράφηκα, λέει ο Κύριος· 33 αλλ' αυτή θα είναι η διαθήκη, που θα κάνω με τον οίκο Ισραήλ: Ύστερα από τις ημέρες εκείνες, λέει ο Κύριος, θα βάλω τον νόμο μου στα ενδόμυχά τους, και θα τον γράψω στις καρδιές τους· και θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου. 34 Και δεν θα διδάσκουν πλέον κάθε ένας τον κοντινό του, και κάθε ένας τον αδελφό του, λέγοντας: Γνωρίστε τον Κύριο· επειδή, όλοι αυτοί θα με γνωρίζουν, από τον πιο μικρό ανάμεσά τους μέχρι τον πιο μεγάλο· επειδή, θα συγχωρήσω την ανομία τους, και δεν θα θυμάμαι πλέον την αμαρτία τους.“

Η αρχή της Καινής Διαθήκης συμπίπτει με την ίδρυση της Εκκλησίας του Χριστού την ημέρα της Πεντηκοστής.
Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη αποτελούν την Αγία Γραφή, το σύνολο δηλαδή των βιβλίων που περιέχουν την αλήθεια και την ιστορία της Εκκλησίας μας.

Πως όμως και πότε γράφηκαν τα βιβλία αυτά;

Εδώ θα ασχοληθούμε με την Καινή Διαθήκη. Στην αρχή μεταδίδοταν ο λόγος του Κυρίου προφορικά, πρώτα από τους μαθητές και τους Αποστόλους και αργότερα από τους διακόνους , τους πρεσβυτέρους και τους πιστούς.
Όταν το πλήθος των πιστών μεγάλωσε και οι Απόστολοι δεν μπορούσαν να είναι παντού, τότε άρχισαν να γράφονται τα γεγονότα της ζωής του Χριστού, του Έργου Του, της Διδασκαλίας Του, των Παθών Του, της Σταύρωσής Του, της Αναστάσεως, της Εμφάνισής Του μετά την Ανάσταση στους μαθητές Του και της Αναλήψεώς Του. Τα βιβλία δηλαδή που αποτελούν την Καινή Διαθήκη είναι το γραπτό μέρος της προφορικά μεταδιδόμενης χριστιανικής αλήθειας, και οφείλουν την συγγραφή τους στην γεωγραφική και χρονική απομάκρυνση της Εκκλησίας από τις τότε μητροπόλεις του Χριστιανισμού (Ιεροσόλυμα, Αντιόχεια, Έφεσος) στην εποχή των Αποστόλων.

Τα βιβλία αυτά γράφηκαν από το 50 μ.Χ. μέχρι το 100 μ.Χ. και σήμερα 27 βιβλία αποτελούν την Καινή Διαθήκη.

Ποια είναι αυτά τα βιβλία;

Τέσσερα από αυτά τα ονομάζουμε Ευαγγέλια, γιατί το καθένα τους διηγείται το Ευαγγέλιο (ευ και αγγελία= η καλή αγγελία, το καλό μήνυμα, το καλό νέο), πώς ο Θεός αποκάλυψε τον εαυτό Του εν Χριστώ Ιησού, για την απόλυτρωση του ανθρώπινου γένους. Είναι το κατά Ματθαίον, Μάρκον, Λουκά και Ιωάννη.
Τα τρία πρώτα ονομάζονται και Συνοπτικά γιατί παρουσιάζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (φαίνεται να έχουν κάποια κοινή πηγή) που τα συνδέουν. Το πέμπτο βιβλίο είναι „οι πράξεις των Αποστόλων“ που το έγραψε ο γιατρός, σύντροφος και μαθητής του Αποστόλου Παύλου, ο Λουκάς και θεωρείται συνέχεια του τρίτου Ευαγγελίου. Έχουμε 21 επιστολές και την Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Από τις 21 επιστολές 13 είναι γραμμένες από τον Απόστολο Παύλο ( 9 απευθύνονται σε εκκλησίες και 4 σε μεμονωμένα πρόσωπα) 1 ανώνυμη προς Εβραίους που αποδίδεται στον Παύλο, 1 του Ιακώβου, 1 του Ιούδα, 2 του Πέτρου και 3 ανώνυμες που αποδίδονται στον Ιωάννη γιατί έχουν ομοιότητες με το τέταρτο Ευαγγέλιο.
Το Εαυγγέλιο του Μάρκου γράφτηκε γύρω στο 64 μ.Χ., του Λουκά γύρω στο 70 μ.Χ., του Ματθαίου γύρω στο 80 μ.Χ. και του Ιωάννη γύρω στο 90 με 100 μ.Χ. Οι Πράξεις των Αποστόλων γράφηκαν μετά το 62 μ.Χ. και κατά πάσαν πιθανότητα μετά το Ευαγγέλιο του Λουκά.
Δέκα από τις Επιστολές, που φέρουν το όνομα του Παύλου ανήκουν στην περίοδο πριν την φυλάκισή του στη Ρώμη. Αυτές οι δέκα, σύμφωνα με τη σειρά συγγραφής τους, μπορούν να χρονολογηθούν ως εξής:
Η προς Γαλάτες το 48, 1η και 2η προς Θεσσαλονικείς το 50, 1η και 2η προς Κορινθίους το 54 - 56, η Ρωμαίους το 57, Φιλιππησίους, Κολοσσαείς, Φιλήμονα και Εφεσίους το 60 περίπου.

Οι Ποιμαντορικές Επιστολές του (προς Τιμόθεο 1 και 2, προς Τίτο) μπορούν να χρονολογηθούν γύρω στο 63 – 65 μ. Χ.

Όπως βλέπουμε τα βιβλία της Καινής Διαθήκης γράφηκαν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα μετά από την Ανάσταση του Κυρίου μας και μέσα σε περίπου 40 Χρόνια ολοκληρώθηκαν. Στο χρονικό αυτό διάστημα ζούσαν ακόμη αυτόπτες μάρτυρες που βίωσαν τα γεγονότα και άκουσαν ή είδαν τον Χριστό. Με τόσους πολλούς κριτές δεν μπρορούσε να διαστρεβλωθεί η αλήθεια.

Ήδη από τους Αποστολικούς Πατέρες (είναι αυτοί που έζησαν προς το τέλος της ζωής των Αποστόλων ή αμέσως μετά δηλαδή 90 έως 160 μ.Χ.), έχουμε μαρτυρίες ότι γνώριζαν τα περισσότερα από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Στην “επιστολή Βαρνάβα”, στην “διδαχή των δώδεκα Αποστόλων” και στην “Επιστολη προς Κορινθίους” του Κλήμη Ρώμης γύρω στο 96 μ.Χ. βρίσκουμε πολλες περικοπές από τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, τις Πράξεις, την προς Ρωμαίους, 1η Κορινθίους, Εφεσίους, Τίτον, Εβραίους, 1η Πέτρου και από άλλα βιβλία της. Το ίδιο συναντάμε και στις Επιστολές του Ιγνατίου, επισκόπου Αντιοχείας γύρω στο 115 μ.Χ. και σε μια επιστολή του Πολύκαρπου προς Φιλιππησίους. Πολλοί από τους Πατέρες του δεύτερου αιώνα αναφέρουν βιβλία της Καινής Διαθήκης. Ο αιρετικός Μαρκίωνας ήταν ο πρώτος, που έκανε ένα κατάλογο με βιβλία της Καινής Διαθήκης το 140 μ.Χ. στην Ρώμη. Ο κατάλογος αυτός περιείχε μία περικομμένη έκδοση του 3ου Ευαγγελίου που γράφηκε από τον Εθνικό Λουκά και δέκα από τις επιστολές του Παύλου. Ο Ειρηναίος, επίσκοπος των Λουγδούνων (Λυών) αναφέρει στα τέλη του 2ου αιώνα 22 από τα βιβλία. Ο Ωριγένης (185-254 μ.Χ.) αναφέρει τα 4 Ευαγγέλια, τις Πράξεις τις 13 Επιστολές του Παύλου, 1 του Πέτρου, 1 του Ιωάννη και την Αποκάλυψη σαν έργα που αναγνωρίζονταν από όλους. Αναφέρει επίσης ότι υπήρχαν διαφωνίες από μερικούς για την Επιστολή προς Εβραίους, την 2η του Πέτρου, 2η και 3η του Ιωάννη, του Ιακώβου και του Ιούδα, καθώς επίσης και για την “επιστολή του Βαρνάβα”, “τον Ποιμένα του Ερμά”, “την Διδαχή” και το “Ευαγγέλιο κατά Εβραίους”. Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας παρουσιάζει σαν γενικά αποδεκτά όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, εκτός από τις επιστολές του Ιακώβου, Ιούδα, 2η και 3η Ιωάννη για τα οποία υπήρχαν αντιρρήσεις.

Ο μέγας Αθανάσιος το 367 στην 39η Εορταστική Επιστολή χρησιμοποιεί τον όρο “Κανών” και ανάφερει τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης σαν κανονικά.
“Τοσαύτα και τα της Καινής Διαθήκης βιβλία τα γε κανονιζόμενα, και της πίστεως ημών οιονεί ακροθίνια ή άγκυραι και ερείσματα” και πιο κάτω γράφει “βιβλία τούτων δε έξωθεν, ου κανονιζόμενα”.

Η σύνοδος της Ιππώνος το 393 και της Καρχηδόνας το 397 εξέδωσαν τον ίδιο κατάλογο κανονικών βιβλίων. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία επικυρώθηκε η 39η Επιστολή, που είναι ο κανόνας της Εκκλησίας μας από την Σύνοδο της Καρθαγένης το 419 μ.Χ.

Από την 39η Επιστολή του Μεγ. Αθανασίου βγαίνει το συμπέρασμα, ότι υπήρχαν και άλλα βιβλία μη κανονικά ή δευτεροκανονικά. Υπάρχουν πολλά βιβλία που γράφτηκαν από αγνώστους, που όμως χρησιμοποίησαν ονόματα Αποστόλων ή μαθητών. Αυτά τα βιβλία γράφτηκαν αρκετά μετά και μάλιστα τον 3ο και 4ο αιώνα. Πολλά από αυτά ήταν από αιρετικούς.

Πως όμως αναγνωρίστηκαν τα βιβλία αυτά της Καινής Διαθήκης σαν γνήσια;

Κατ΄αρχήν ο ίδιος ο Χριστός είχε υποσχεθεί στους μαθητές Του, ότι θα στείλει το Άγιον Πνεύμα να τους καθοδηγεί. Η γραφή των βιβλίων είναι τόσο κοντά στα γεγονότα ώστε να μη μπορεί να γίνει νοθεία. Το ότι τα Ευαγγέλια είναι τέσσερα και γράφτηκαν σε διαφορετικούς τόπους, χωρίς να κάνουν σύσκεψη μεταξύ τους οι Ευαγγελιστές και να γράφουν τα ίδια γεγονότα είναι μία απόδειξη ότι αυτά ειναι θεόπνευστα. Το αν έχουν ορισμένες διαφορές, δεν πειράζει, γιατί ο καθένας εκθέτει τα γεγονότα από την δική του σκοπιά. Τα βιβλία αυτά έχουν αντιγραφτεί από την αρχή, και αν και δεν σώζονται τα γνήσια υπάρχουν χιλιάδες αντίγραφα που έχουν σωθεί.

Γιατί τα άλλα βιβλία δεν συμπεριλήφθηκαν στον κανόνα;

Γιατί απλούστατα δεν ήταν ούτε Θεία ούτε Θεόπνευστα. Ορισμένα από αυτά ήταν παραπλανητικά, και άλλα τόσο μικρά, ώστε δεν πρόσθεταν τίποτε καινούργιο στην Ιστορία της Εκκλησίας μας. Κάποιων όμως τα κείμενα (όπως το Πρωτοεαυγγέλιο του Ιακώβου) χρησιμοποιήθηκαν για να συντεθούν ύμνοι ή ενέπνευσαν αγιογράφους. Έτσι δεν μπορούμε να μιλάμε για απαγορευμένα βιβλία. Τα λεγόμενα απόκρυφα βιβλία επομένως, εφόσον προσθέτουν κάτι στην διαλεύκανση της ζωης του Κυρίου μας, αξιοποιήθηκαν. Δεν αξιοποιήθηκαν εκείνα, που είναι κατασκευάσματα της φαντασίας ορισμένων ή αιρετικών, που μ΄αυτόν τον τρόπο προσπαθούσαν να εξαπλώσουν την αίρεσή τους. Οι Πατέρες της Εκκλησίας αφού εξέτασαν πολύ καλά τα βιβλία αποφάθηκαν ποια είναι τα γνήσια και ποια όχι.

Παράγοντες που καθόρισαν την αποδοχή των βιβλίων στον κανόνα της Καινής Διαθήκης ήταν:

α) Η αποστολική τους προέλευση

β) Η σημαντικότητα των κοινοτήτων στις οποίες απευθύνονταν

γ) Η συμφωνία του περιεχομένου με τις αρχές της πίστης

Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι:

Ιστορικά βιβλία (5) :
τα 4 Eυαγγέλια (τα κατά Ματθαίον Μάρκον, Λουκά, και Ιωάννη) και οι Πράξεις των Αποστόλων.

Επιστολές (21) :
Αποστόλου Παύλου:
Ρωμαίους, 1η Κορινθίους, 2η Κορινθίους, Γαλάτας, Εφεσίους, Φιλιππησίους, Κολασσαείς, 1η Θεσσαλονικείς, 2η Θεσσαλονικείς, 1η Τιμόθεον, 2γ Τιμόθεον, Τίτον, Φιλήμονα, Εβραίους.

Καθολικές Επιστολές:
Ιακώβου, 1η Πέτρου, 2η Πέτρου, 1η Ιωάννου, 2η Ιωάννου, Ιούδα.

Προφητικό βιβλίο
η Αποκάλυψη του Ιωάννου.

επιμέλεια: Πασχάλης Τσακίρης